کانون فرهنگی هنری امام حسین (ع) مسجد کاج
به نام خدا،کانون فرهنگی هنری امام حسین (ع) مسجد حسینه کاج، در سال 1390 در روستای خورمیز سفلی، واقع در شهرستان مهریز تاسیس شد.هدف این وبلاگ ارسال مطالب فرهنگی هنری و گزارش عملکرد کانون می باشد.
هفته قوه قضائیه بر تمامی قضاتی که بهشتی اند مبارک باد
اگر هیچ دلالت دیگری برای درک عظمت شهید بهشتی جز این روایت نقل شده از امام (ره) نبود، جا داشت برای فاجعه شهادت سیدالشهدای انقلاب اسلامی تا ابد حسرت خورد: قبل از شهادت، از دیدار امام برمی‌گشت. رفته بود توی فکر. امام خواب دیده بود عبایش سوخته، به بهشتی گفته بود مواظب خودتان باشید. می‌گفت از امام پرسیدم «چرا؟» جواب داده بود: «آقای بهشتی شما عبای من هستید».

 

نهاوند نیوز : اینجانب محمد حسینی بهشتی، دارنده شناسنامه شماره ۱۳۷۰۷ از اصفهان وصیت می کنم به همسرم و فرزندانم و سایر بستگانم که در زندگی بیش از هر چیز به فروغ الهی که در دل انسانهاست اهمیت دهند و با ایمان به خدای یکتای علیم، قدیر، سمیع، بصیر، رحمان و رحیم و پیامبران بزرگوارش و پیروی از خاتم پیامبران و کتابش قرآن و از ائمه معصومین سلام ا… علیهم اجمعین و اهتمام به ذکر و یاد خدای و نماز با حضور قلب، روزه، عبادات دیگر و انفاق و ایثار و صدق و جهاد بی امان در این راه و حضور پیگیر در جماعت و انس با مردم راه سعادت را به روی خود باز گردانند.

 

 


بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون

ملتی که برای اقامه عدل اسلامی و اجرای احکام قرآن مجید و کوتاه کردن دست جنایتکاران ابرقدرت و زیستن با استقلال و آزادی قیام نموده است ، خود را برای شهادت و شهید دادن آماده نموده است و بخود باکی راه نمی‌دهد که دست جنایت ابرقدرتها از آستین مشتی جنایتکار حرفه‌ای بیرون آید و بهترین فرزندان راستین او را به شهادت رساند .
مگر شهادت ارثی نیست که از موالیان ما که حیات را عقیده و جهاد می‌دانستند و در راه مکتب پر افتخار اسلام با خون خود و جوانان عزیز خود از آن پاسداری می‌کردند به ملت شهید پرور ما رسیده است ؟ مگر عزت و شرف و ارزشهای انسانی گوهرهای گرانبهائی نیستند که اسلام صالح این مکتب عمر خود و یاران خود را در راه حراست و نگهبانی از آن وقف نمودند ؟
مگر ما پیروان پاکان سرباخته در راه هدف نیستیم که از شهادت عزیزان خود به دل تردیدی راه دهیم ؟ مگر دشمن قدرت آن دارد که با خیانت خود مکارم و ارزشهای انسانی شهیدان عزیز ما را از آن سلب کند ؟ مگر دشمنهای فضیلت می‌توانند جز این خرقه خاکی را از دوستان خدا و عاشقان حقیقت بگیرند ؟
بگذار این ددمنشان که جز به من و ماهای خود نمی‌اندیشند، عاشقان راه حق را از بند طبیعت رهانده و به فضای آزاد جوار معشوق برسانند . ننگتان باد ای تفاله‌های شیطان و عارتان باد از خود فروختگان به جنایتکاران بین المللی که در سوراخها خزیده و در مقابل ملتی که در برابر ابرقدرت‌ها برخاسته است به خرابکاریهای جاهلانه پرداخته‌اید .
عیب بزرگ شما و هوادارانتان آن است که نه از اسلام وقدرت معنوی آن و نه از ملت مسلمان و انگیزه فداکاری اطلاعی ندارید . شماملتی را که برای سقوط رژیم پلید پهلوی و رها شدن از اسارت شیطان بزرگ دهها جوان عزیز خود را فدا کرد و با شجاعت بی مانند ایستاد و خم به ابرو نیاورد ، نشناخته‌اید . شما ملتی را که معلولانشان در تخت‌های بیمارستانها آرزوی شهادت می کنند و یاران را بشهادت دعوت می‌کنند ، نشناخته‌اید . شما کوردلان با آنکه دیده‌اید با شهادت رساندن شخصیتهای بزرگ صفوف فداکاران در راه اسلام فشرده تر و عزم آنان مصمم تر می‌شود ، می‌خواهید با به شهادت رساندن عزیزان ما این ملت فداکار را از صحنه بیرون کنید . شما تا توانستید به فرزندان اسلام چون شهید بهشتی و شهدای عزیز مجلس و کابینه با حربه ناسزا و تهمت‌های ناجوانمردانه حمله کردید که آنها را از ملت جدا کنید و اکنون که آن حربه از کار افتاده و کوس رسوائی همه‌تان بر سر بازارها زده شده در سوراخها خزیده و دست به جنایاتی ابلهانه زده‌اید که به خیال خام خود ملت شهید پرور و فداکار را با این اعمال وحشیانه بترسانید و نمی‌دانید که در قاموس شهادت واژه وحشت نیست . اکنون اسلام به این شهیدان و شهید پروران افتخار می‌کند و با سرافرازی همه مردم را دعوت به پایداری می‌نماید و ما مصمم هستیم که روزی رُخش ببینیم و این جان که از اوست تسلیم وی کنیم .
ملت ایران در این فاجعه بزرگ ۷۲ تن بیگناه بعدد شهدای کربلا از دست داد . ملت ایران سرفراز است که مردانی را به جامعه تقدیم می‌کند که خود را وقف خدمت به اسلام و مسلمین کرده بودند و دشمنان خلق گروهی را شهید نمودند که برای مشورت در مصالح کشور گرد هم آمده بودند ، ملت عزیز، این کوردلان مدعی مجاهدت برای خلق ، گروهی را از خلق گرفتند که از خدمتگزاران فعال و صدیق خلق بودند ، گیرم که شما با شهید بهشتی که مظلوم زیست و مظلوم مرد و خار در چشم دشمنان اسلام و خصوص شما بود دشمنی سرسختانه داشتید ، با بیش از ۷۰ نفر بیگناه که بسیاری‌شان از بهترین خدمتگزاران خلق و مخالف سرسخت با دشمنان کشور و ملت بودند چه دشمنی داشتید ؟ جز آنکه شما با اسم خلق از دشمنان خلق و راه صاف کنان چپاولگران شرق و غرب می‌باشید . ما گرچه دوستان و عزیزان وفاداری را از دست دادیم که هر یک برای ملت ستمدیده استوانه بسیار قوی و پشتوانه ارزشمند بودند . ماگرچه برادران بسیار متعهدی را از دست دادیم که بودند و برای ملت مظلوم و نهادهای انقلابی سدی استوار و شجره‌ای ثمر بخش بشمار می‌رفتند ، لیکن سیل خروشان خلق و امواج شکننده ملت با اتحاد و اتکال بخدای بزرگ هر کمبودی را جبران خواهد کرد . ملت ایران با اعتماد بقدرت لایزال قادر متعال همچون دریائی عاجز را که در سوراخها خزیده‌اید و نفس‌های آخر را می‌کشید به جهنم می‌فرستد و خداوند بزرگ پشت و پناه این کشور و ملت است . این جانب بار دیگر این ضایعه عظیم را به حضور بقیه‌الله ارواحنا له الفدا و ملتهای مظلوم جهان و ملت رزمنده ایران تبریک و تسلیت عرض می‌کنم . من با بازماندگان شریف و عزیز این شهداء در غم و سوگ شریک و رحمت واسعه خداوند رحمان را برای این مظلومان و صبر و شکیبائی را برای بازماندگان محترم آنان از درگاه خداوند متعال خواستارم . رحمت خدا و درود بی‌پایان ملت بر شهدای انقلاب از پانزده خرداد ۴۲ تا ۷ تیر ماه ۶۰ و سلام و تحیت بر مظلومان جهان و مظلومان ایران در طول تاریخ .
روح الله الموسوی الخمینی نهم تیرماه

 

  • نشستن در جلسه‌ای که به آقای بهشتی توهین می‌شود حرام است

“چشم! ” ایشان هم آمد و چهار نفر شدیم. به ایشان گفتیم که می‌خواهیم به منزل آیت‌الله بهشتی برویم. شهید بهشتی دم در آمد. گفتیم که می‌خواهیم قدری راجع به موضوعی صحبت کنیم. ایشان عذر خواستند و گفتند که نمی‌شود، چون آن موقع جلسه یا مهمان داشتند. برای جلسه‌ی بعد قرار گذاشتیم. خاطرم نیست که روز بعد بود یا عصر همان روز. در جلسه‌ی با شهید بهشتی ایشان پذیرفتند که ایجاد این تشکل کار خوبی است. به این ترتیب پنج نفر شدیم. گفتیم حالا بنشینیم ببینیم چه کسانی می‌توانند در این کار با ما هم‌فکر باشند تا آنها را جمع کنیم. شروع به شناسایی افراد در تهران و قم و مشهد کردیم تا با آنها صحبت کنیم.
در قم آیت‌الله مشکینی، آیت‌الله مؤمن و آیت‌الله طاهری خرم‌آبادی. یادم نمی‌آید در قم غیر از این‌ها شخص دیگری را پیدا کرده باشیم. در تهران آیت‌الله مهدوی‌کنی و چند نفر دیگر. آقایان هاشمی و منتظری هم مورد نظرمان بودند که آن موقع این دو نفر در زندان بودند. البته برخی مثلاً در روحانیت مبارز بودند که بعدها ملحق شدند، ولی تا آنجا که یادم می‌آید، در این مرحله‌ی تشکل حزب نبودند. در مشهد هم آقای طبسی و شهید هاشمی‌نژاد بودند. با این‌ها صحبت و مذاکره شد و در جریان قرار گرفتند و قرار شد اعضای اصلی و مؤسس باشند. پیش از اتمام سفر مشهد، تصمیم گرفته شد که در تهران هم جلسه‌ای تشکیل بدهیم.
ما برای تنظیم اساسنامه‌ی حزب، جلسات سرّی متعددی داشتیم. پس از پیروزی انقلاب مسئله آشکار شد و حزب جمهوری اسلامی اعلام موجودیت کرد. به دنبال آن جلسات هم تشکیل می‌شد. در جلسه‌ای که همه‌ی اعضا دعوت شده بودند تا شورای مرکزی و شورای داوری و شورای افتاء(۲) را انتخاب کنند، یادم می‌آید مرحوم حاج احمدآقا هم شرکت کردند. اول شورای مرکزی تعیین شدند و بعد، اعضای شورای داوری و شورای افتاء نیز مشخص شدند.

*نشستن در این جلسه حرام است!
یکی از اعضای وقت شورای مرکزی جامعه‌ی روحانیت، به دلایلی کدورتی از حزب داشت؛ در شورای مرکزی جامعه‌ی روحانیت و در غیاب شهید بهشتی تعبیر بدی درباره‌ی حزب و در مورد شهید بهشتی به کار برده بود؛ کلمه‌ای که شاید قدری موهن بود. تلقی‌اش این بود که شهید بهشتی نقش اصلی‌ را در این تحزب دارد. آن موقع شهید بهشتی دبیرکل حزب بود. آن شخص درواقع شبه عقده‌ای از حزب داشت و از این ‌رو تعبیر موهنی در مورد ایشان کرد. خوب یادم هست به محض این‌که این تعبیر را به کار برد، آقا به‌قدری ناراحت شدند که گفتند: “نشستن در جلسه‌ای که به آقای بهشتی توهین می‌شود، حرام است ” و بلند شدند. شما از همین مورد می‌توانید به رابطه‌ی آقا و دکتر بهشتی پی ببرید.
آقا فوق‌العاده به شهید بهشتی علاقه‌مند بودند. وقتی می‌خواستیم خبر شهادت آیت‌الله بهشتی را به آقا بدهیم، واقعاً نمی‌دانستیم چگونه بگوییم. آن موقع آقا بر اثر سوء‌قصدی که به ایشان شده بود، مجروح بودند. وقتی این خبر را شنیدند، بسیار برایشان ناگوار بود.

۱- عضو شورای مرکزی جامعه روحانیت و شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی
۲- در این شورا عضویت آیت‌الله خامنه‌ای و شهید بهشتی را مطمئن هستم. احتمال می‌دهم آیت‌الله ربّانی املشی هم در شورای افتاء بود. اسامی بقیه‌ی اعضا در خاطرم نیست، چون من در آن شورا نبودم و در شورای مرکزی و شورای داوری بودم. اما علی‌القاعده این شورا در تبیین خطوط اصلی حزب و برنامه‌ها و احیاناً فرازهایی نقش داشتند که باید در اساسنامه قرار می‌گرفت. در واقع از اسلامیت حزب صیانت می‌کردند.
*منبع: khamenei.ir

 

  • بهشتی به روایت بهشتی

مدرسه ۴ـ۵ کیلومتری میشد وهر روز رفت وآمد مقداری وقت از بین میرفت وهم بیشتر به کارهایم میرسیدم وهم در خانه ای که بودیم پرجمعیت بود ومن اتاق تنها نداشتم ونمی توانستم به کارهایم بپردازم البته من در آن موقع فقط یک خواهر داشتم ولی با عموها ومادر بزرگ همه در یک خانه زندگی میکردیم ، به این ترتیب خانه ما شلوغ بود واتاق کم

سال ۱۳۲۴ و۱۳۲۵ رادر مدرسه گذراندم واواخر دوره سطح بود که تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل به قم بروم این را بگویم که در دبیرستان در سال اول ودوم زبان خارجی ما فرانسه بود ودر آن دوسال زبان فرانسه خوانده بودم ولی در محیط اجتماعی آن روز آموزش زبان انگلیسی بیشتر بود ود رسال آخر که در اصفهان بودم تصمیم گرفتم یک دوره زبان انگلیسی یاد بگیرم یک دوره کامل ریدر خواندم پیش یکی از منسوبان وآشنایانمان که زبان انگلیسی را میدانست وبدین ترتیب با انگلیسی آشنا شدم

آغاز فعالیت در قم
در سال ۱۳۲۵ به قم آمدم حدود شش ماه ، درقم بقیه سطح ، مکاسب وکفایه را تکمیل کردم واز اول ۱۳۲۶ درس خارج را شروع کردیم درس خارج فقه واصول نزد استاد عزیزمان مرحوم آیت الله محقق داماد میرفتم وهمچنین درس استاد ومربی بزرگوارم ورهبرمان امام خمینی وبعد درس مرحوم آیت الله بروجردی مقداری درس مرحوم آیت الله سید محمد تقی خوانساری ومقدار خیلی کمی هم درس مرحوم آیت الله حجت کوه کمری

در آن شش ماهی که بقیه سطح ر امیخواندم کفایه راهم مقداری پیش آیت الله داماد میخواندم که بعد همان را به خارج تبدیل کردیم در اصفهان منظومه منطق وکلام را خوانده بودم ودر قم ادامه آن قطع شد چون استاد فلسفه درآن موقع کم بود ، یکسره بیشتر به فقه واصول ومطالعات گوناگون می پرداختم وتدریس معمولاً در حوزه ها طلبه هایی که بتوانند تدریس کنند ،هم تحصیل میکنند وهم تدریس میکنندومن ،هم اصفهان تدریس میکردم وهم قم

به قم که آمدم به مدرسه حجتیه رفتم مدرسه ای بود که مرحوم آیت الله حجت ، تازه بنیانگذاری کرده بود ند از سال ۱۳۲۵ در قم بودم این درسهارا میخواندم در آن سالهایی بود که استاد ما آیت الله طباطبایی از تبریز به قم آمده بود ند در سال ۱۳۲۷ به فکر افتادم که تحقیقات جدید را هم ادامه بدهم بنابراین با گرفتن دیپلم ادبی به صورت متفرقه وآمدن به دانشگاه معقول ومنقول آن موقع که حالا الهیات ومعارف اسلامی نام دارد دوره لیسانس رادرآنجاگذراندم

برای تأمین هزینه ام تدریس میکردم خود کفا بودم وکار میکردم وتحصیل میکردم سال ۱۳۳۰ لیسانس شدم وبرای ادامه تحصیل به قم برگشتم وضمناً برای تدریس دردبیرستان ها، به عنوان دبیرزبان انگلیسی در دبیرستان حکیم نظامی قم مشغول به تدریس شدم آن موقع به طور متوسط روزی سه ساعت کافی بود که صرف تدریس کنیم وبقیه را صرف تحصیل میکردم از سال۱۳۳۰تا ۱۳۳۵ بیشتر به کار فلسفی پرداختم وبه درس استاد علامه طباطبایی به درس اسفار وشفا ایشان می رفتم اسفار ملاصدرا وشفای ابن سینا وهمچنین شبهای پنجشنبه وجمعه با عده ای از برادران از جمله مرحوم استاد مطهری در جلساتی شرکت میکردیم که ماحصل آن به صورت متن کتاب روش رئالیسم تنظیم ومنتشر شد در طول این سالها فعالیتهای تبلیغی واجتماعی داشتیم

درسال ۱۳۲۶ یعنی یک سال بعد ازورود به قم با مرحوم آقای مطهری وآقای منتظری وعده ای از برادران حدود هجده نفر ، برنامه ای تنظیم کردیم که برویم به دورترین روستاها برای تبلیغ ودو سال این برنامه را انجام دادیم درماه مبارک رمضان که گرم بود باهزینه خودمان میرفتیم برای تبلیغ البته ماپول نداشتیم مرحوم آیت الله بروجردی ، توسط امام خمینی ، آن موقع با ایشان بودندنفری صد تومان در سال ۲۶ ونفری صدوپنجاه تومان در سال ۲۷ به عنوان هزینه سفر به مادادند

چون قرار براین بود که به هر روستایی میرویم مجبور نباشیم مزاحم یک روستایی به عنوان مهمان او باشیم وخرج خوراکمان را در آن یک ماه خودمان میبردیم فعالیتهای دیگری هم درداخل حوزه داشتیم واینها مفصل است

ورود به تهران
در سال ۱۳۲۹ و۱۳۳۰ که تهران بودم،مقارن بودبا اوج مبارزات سیاسی اجتماعی نهضت ملی نفت مرحوم آیت الله کاشانی ومرحوم دکتر مصدق به صورت یک جوان معمم مشتاق در تظاهرات واجتماعات ومیتینگ ها شرکت میکردم در سال ۱۳۳۱ درجریان ۳۰ تیر ، آن موقع تابستان به اصفهان رفته بودم ودر اعتصابات ۲۶ تا۳۰ تیر فعالیت داشتم وشاید اولین یا دومین سخنرانی اعتصاب را که در ساختمان تلگراف خانه بود به عهده من گذاشتند

یادم هست که مقایسه میکردم کار ملت ایران را درباره نفت واستعمار انگلیس با کار ملت مصر وجمال عبدالناصر ومسئله کانال سوئز وانگلیس وفرانسه واینها در آن موقع ، موضوع سخنرانی این بود اخطاری به قوام السلطنه وشاه واینکه ملت ایران نمیتواند ببیند نهضت ملی شان مطامع استعمارگران باشد به هر حال بعد از کودتای ۲۸ مرداد در یک جمع بندی به این نتیجه رسیدیم که در آن نهضت ما کادرهای ساخته شده کم داشتیم ، باز این مسئله مفصل استبنابراین تصمیم گرفتیم که این حرکت اصیل ، اسلامی باشد وپیشرفته باشد وزمینه ای برای ساخت جوانها

دبیرستانی به نام دین ودانش در قم تأسیس کردیم باهمکاری دوستان ، که مسئولیت اداره اش مستقیماً به عهده من بودودر سال ۱۳۳۳ تأسیس شد تاسال ۱۳۴۲ که در قم بودم همچنان مسئولیت اداره آن را به عهده داشتم ودر ضمن در حوزه هم تدریس می کردم ویک حرکت فرهنگی نو در حوزه به وجود آوردیم ورابطه ای هم با جوانان دانشگاهی بر قرا رکردیم پیوند میان دانشجو وطلبه و روحانی را پیوندی مبارک یافتیم ومعتقد بودیم که این دو قشر آگاه ومتعهد باید همیشه دوشادوش یکدیگر حرکت کنند ،برپایه اسلام اصیل وخالص و در ضمن ، تشیع ، اینها آغاز حرکتهایی بود که برای تهیه نوشته های با زبان نو وبرای نسل نو، اما با اندیشه عمیق واصیل اسلامی ودر پاسخ به سؤالات این نسل مختصری در مکتب اسلام وبعد بیشتر در مکتب تشیع همکاری میکردمبعد درسالهای ۱۳۳۵ تا ۱۳۳۸ دوره دکترای فلسفه ومعقول رادردانشکده الهیات گذراندم ، در حالی که درقم بودم وبرای درسها وکارها به تهران می آمدم در همان سال ۱۳۳۸ جلسات گفتار ما در تهران شروع شد این جلسات برای رساندن پیام اسلام بود به نسل جستجوگر با شیوه جدید ،در هر ماهی در کوچه قائن در یک منزل بزرگی بودوجلسه تشکیل میشد در هرماه یک نفر صحبت می کرد وسخنرانی میکرد وموضوع سخنرانی قبلاً تعیین میشد که در مورد سخنرانی مطالعه بشود ونوار از آنها گرفته میشد واین نوارها راپیاده میکردند وبه صورت جزوه وبعد کتاب منتشرمیکردند که از عمده آنها به صورت سه جلد کتاب گفتار ماه ویک جلدبه نام گفتار عاشورا منتشر شد در این جلسات هم باز مرحوم آیت الله مطهری وآیت الله طالقانی و آقایان دیگر شرکت داشتند جلسات پایه ای خوبی بود ودرحقیقت گامی بود در راه کاری از قبیل آنچه بعد هادر حسینیه ارشاد انجام میگرفت ورشد پیدا کرد

برنامه ریزی برای سازماندهی حوزه
درسال ۱۳۳۹ ما سخت به فکر سامان دادن به حوزه علمیه قم افتادیم ومدرسین حوزه جلسات متعددی داشتند برای برنامه ریزی نظم حوزه وسازماندهی به حوزه ، در دوتا ازاین جلسات بنده هم شرکت داشتم کار ما در یکی از این جلسات به ثمر رسید ودر این جلسه آقای ربانی شیرازی ومرحوم آقای شهید سعیدی وخیلی دیگر از برادران شرکت داشتند، آقای مشکینی وخیلی های دیگر ومادریک برنامه ای در طول یک مدتی توانستیم یک طرح وبرنامه تحصیلات علوم اسلامی در حوزه تهیه کنیم در هفده سال واین پایه ای شد، برای تشکیل مدارس نمونه ای که نمونه معروفترش مدرسه حقانیه، یا مدرسه منتظریه ، به نام مهدی منتظر سلام الله علیه است ولی به نام حقانی که سازنده آن ساختمان است مردی است که واقعاً‌عشق وعلاقه وسرمایه وهمه چیزش را روی ساختن این ساختمان گذاشت خداوند او را به پاداش خیر مأجور بدارد، به نام او معروف شد مدرسه حقانی تأسیس شد واین برنامه در آنجا اجرا شدودر این مدارس باز مقداری از وقت میگذشت وصرف میشد در سال ۱۳۴۱ که انقلاب اسلامی با رهبری امام ورهبری روحانیت وشرکت فعال روحانیت نقطه عطفی در تلاشهای انقلابی ، مسلمانان ایران به وجود آورده بود ، در این جریانها حضور داشتم تا اینکه در همان سالها ما در قم به مناسبت تقویت پیوند دانش آموز وفرهنگی ودانشجو وطلبه به ایجاد کانون دانش آموزان قم دست زدیم ومسئولیت مستقیم این کار را برادر و همکار ودوست عزیزم مرحوم شهید دکتر مفتح به دست گرفتند بسیار جلسات جالبی بود ، در هرهفته یکی از ما سخنرانی میکردیم ودوستانی از تهران می آمدند ، گاهی مرحوم مطهری وگاهی دیگران ، مدرسین قم می آمدند ودر یک مسجد ودر یک جلسه طلبه ودانش آموز ودانشجو وفرهنگی همه دور هم می نشستند واین درحقیقت نمونه دیگری بود از تلاش برای پیونددانشجو وروحانی واین بار در زمینه مبارزات ودرحوزه رشد دادن وگسترش دادن به فرهنگ مبارزه واسلام این تلاشها وکوششها بر رژیم گران آمد ودر زمستان سال ۴۲ مرا ناچار کردند که از قم خارج بشوم وبه تهران بیایم

سال ۴۲ به تهران آمدم ودرادامه کارها با گروههای مبارزازنزدیک رابطه برقرار کردیم با جمعیت هیئتهای مؤتلفه رابطه فعال وسازمان یافته ای داشتیم ودر همین جمعیتها بود که به پیشنهاد شورای مرکزی اینها ، امام یک گروه چهار نفری به عنوان شورای فقهی وسیاسی این جمعیت ها را تعیین کردند مرحوم آقای مطهری ،بنده، آقای انواری ، وآقای مولایی این فعالیتها ادامه داشت درهمان سالها به فکر این افتادیم که با دوستان این کتابها وبرنامه تعلیمات دینی مدارس راکه امکانی برای تغییرش فراهم آمده بود تغییر بدهیم دوراز دخالت دستگاههای جهنمی رژیم ، در جلساتی توانستیم این کار را پایه گذاری کنیم پایه برنامه جدید وکتابهای جدید وکتابهای جدید تعلیمات دینی را با آقای دکتر با هنر وآقای دکتر غفوری وآقای برقعی وبعضی از دوستان، آقای روزبه که خیلی نقش مؤثری داشتند ، باهمکاری اینها پایه های این برنامه فراهم شد مقداری از کارهایی را که فراموش کردم بگویم ، سال ۱۳۴۱ اگر اشتباه نکرده باشم، ۴۱ یا اوایل ۴۲ ، در یک جشن مبعث که دانشجویان دانشگاه تهران در امیرآباد در سالن غذاخوری برگزار کرده بودند ، دعوت کردند که من در آن روز مبعث سخنرانی کنم در این سخنرانی موضوعی را من مطرح کردم به عنوان مبارزه با تحریف یکی از هدفها ی بعثت است ودر این سخنرانی طرح یک کار تحقیقاتی اسلامی را ارائه کردم که آن سخنرانی بعدها در مکتب تشیع چاپ شد مرحوم حنیف نژاد وچند تای دیگر از دانشجویان که برای این دعوت به قم آمده بودند وعده ای دیگر از طلاب جوان که باز آنجا بودند ، اینها اصرار کردند که این کار تحقیقاتی آغاز بشود در پاییز همان سال ما کارتحقیقاتی راآغاز کردیم وبا شرکت عده ای از فضلا در زمینه حکومت در اسلام ما همواره به مسئله سامان دادن به اندیشه حکومت اسلامی ومشخص کردن نظام اسلامی علاقه مند بودیم واین رابه صورت یک کار تحقیقاتی آغاز کردیم این کارهای مختلف بود که به حکومت گران آمد ومرا ناچار کردند به تهران بیایم ودر تهران آن همکاری رابا قم ادامه میدادیم

بعد از چندماه فشار دستگاه کم شد، باز گاهی آمد وشد می کردیم ، هم برای مدرسه حقانی وهم برای همین جلسات حکومت در اسلام که البته بعد ها ساواک اینها را گرفت ودوستان مارا تارومار کرد

در سال ۱۳۴۳ که تهران بودم سخت مشغول این برنامه های گوناگون، مسلمانهای هامبورگ به مناسبت مسجد هامبورگ که بنیانگذارش روحانیت بود که به دست مرحوم آیت الله بروجردی بنیان گذارده شده بود ، فشار آورده بودند به مراجع که چون مرحوم محققی به ایران آمده بودند باید یک نفر روحانی به آنجا برود این فشارها متوجه آیت الله میلانی وآیت الله خوانساری شده بود وآیت الله حائری وآیت الله میلانی به بنده اصرار کردند که باید به آنجا بروید آقایان دیگر هم اصرارمی کردند،و از طرفی هم چون شاخه نظامی هیئتهای مؤتلفه تصویب کرده بودند که منصور را اعدام کنند وبعد از اعدام انقلابی منصور پرونده دنبال شد و اسم بنده هم درآن پرونده بود ، دوستان فکر میکردند که به یک صورتی مرا از ایران خارج کنند از طرفی این دعوت پیش آمد وبه نظر دوستان رسید که این کار خوبی است وزمینه خوبی است که برویدوآنجا مشغول فعالیت بشوید البته خود من ترجیح میدادم که درایران بمانم ، میگفتم که هر مشکلی که پیش بیاید اشکالی ندارد ولی درجمع دوستان می پذیرفتند که بروم خارج بهتر است مشکل من گذرنامه بود که به من نمیدادند ولی دوستان گفتند از طریق آیت الله خوانساری میشود گذرنامه را گرفت ودرآن موقع این گونه کارها از طریق ایشان حل میشد وآیت الله خوانساری اقدام کردند وگذرنامه را گرفتند به این طریق مشکل گذرنامه حل شد ودر رابطه با این آقایان مراجع، به خصوص آیت الله میلانی به هامبورگ رفتم دشواری کار من این بود که از این فعالیتهایی که اینجا داشتیم دور میشدم واین برای من سنگین بود وتصمیم این بود که مدت کوتاهی آنجا بمانم وکار آنجا که سامان گرفت برگردم ، ولی در آنجا احساس کردم که دانشجویان سخت محتاج هستند به یک نوع تشکیلات ، تشکیلات اسلامی ، چون جوانهای عزیز ما از ایران ، خیلی شان با علاقه به اسلام می آمدند وکنفدراسیون وسازمانهای الحادی چپ وراست این جوانها را منحرف واغوا می کردند باهمت چند تن از جوانهای مسلمانی که در اتحادیه دانشجویان مسلمان در اروپا بودندکه با برادران عرب وپاکستانی وهندی وافریقایی وغیره کار میکردند وبعضی از آنها هم دراین سازمانهای دانشجویی ایرانی هم بودند ، هسته اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان گروه فارسی زبان آنجا را به وجود آوردیم مرکز اسلامی هامبورگ سامان گرفت فعالیتهایی برای شناساندن اسلام به اروپاییان داشتیم وفعالیتهایی برای شناساندن اسلام انقلابی به نسل جوانمان داشتیم

بیش از پنج سال آنجا بودم که در طی این پنج سال در سفری به حج مشرف شدم سفری به سوریه ، لبنان وآمدم به ترکیه برای بازدید ازفعالیتهای اسلامی آنجا وتجدید عهد با دوستان مخصوصاً برادر عزیزمان آقای صدر امام موسی صدر وامیدوارم هر کجا که هست مورد رحمت خداوندباشد وانشاءالله به آغوش جامعه تان بازگردد وسفری هم به عراق آمدم وبه خدمت امام رفتم در سال ۱۳۴۸ وبه هر حال کارهای آنجا سر وسامان گرفت ودر سال ۱۳۴۹ به ایران برای یک مسافرت آمدم اما مطمئن بودم که با این آمدن امکان بازگشتم کم است، ضرورتهایی ایجاب میکرد از نظر ضرورتهای شخصی که حتماً سفری به ایران بیایم به ایران آمدم وهمان طور که پیش بینی میکردم مانع بازگشت من میشدند در اینجا مدتی کارها آزادداشتم که باز مجدداً قرار شد کار برنامه ریزی وتهیه کتابها را دنبال کنیم واین کار رادنبال کردیم وهمچنین فعالیتهای علمی را درقم ودرباره مدرسه حقانی، فعالیتهای تحقیقاتی گسترده ای را با همکاری آقای مهدوی کنی وآقای موسوی اردبیلی ومرحوم مفتح وعده ای دیگر از دوستان شروع کردیم بعد مسئله تشکیل روحانیت مبارز وهمکاری با مبارزات بخشی ازوقت ما را گرفت تا اینکه در سال ۱۳۵۵ هسته هایی برای کارهای تشکیلاتی به وجود آوردیم ودر سال ۱۳۵۶ـ ۱۳۵۷ روحانیت مبارز شکل گرفت ودرهمان سالهادر صدد ایجاد تشکیلات گسترده مخفی یا نیمه مخفی ونیمه علنی به عنوان یک حزب ویک تشکیلات سیاسی بودیم ودر این فعالیتها دوستان مختلف همیشه باهم بودیم

در سال ۵۶ که مسائل مبارزاتی اوج گرفت همه نیروها را متمرکز کردیم دراین بخش وبحمدالله با شرکت فعال همه برادران روحانی در راهپیماییها مبارزات به پیروزی رسید البته این را باز فراموش کردم بگویم از سال ۵۰ من یک جلسه تفسیر قرآنی را آغاز کردم که روزهای شنبه به عنوان مکتب قرآن ، مرکزی بود برای تجمع عده ای از جوانان فعال از برادرها وخواهرها ، در این اواخر حدود ۴۰۰ الی ۵۰۰ نفر شرکت میکردند کلاس سازنده ای بود در سال ۵۴ به مناسبت جریانهای این جلسه وفعالیتهای دیگر که با خارج داشتیم ، ساواک، مرا دستگیر کرد چند روزی درکمیته مرکزی بودم که بعد با کارها یی که قبلاً کرده بودیم که برگهای زیاد به دست دشمن نیفتد ، توانستیم از دست آنها خلاص شویم البته قبلاً مکررساواک مرا خواسته بود قبل از مسافرتم وبعد از مسافرتم ،ولی در آن نوبتها بازداشتها موقت وچند ساعته بود این بار چند روز در کمیته بودم وآزاد شدم ، دیگر آن جلسه تفسیر را نتوانستیم ادامه بدهیم تادر سال ۵۷ بار دیگر به مناسبت فعالیت ونقشی که در این برنامه های مبارزاتی وراهپیماییها داشتیم در عاشورا چند روزی مرادستگیر کردند وبه اوین وبعد به کمیته بردند وباز آزاد شدم وبه فعالیتها ادامه دادم تا سفر امام به پاریس

بعد از رفتن امام به پاریس چند روزی به خدمت ایشان رفتیم هسته شورای انقلاب تشکیل شد با نظرهای ارشادی که امام داشتند ودستوری که ایشان دادند شورای انقلاب اول هسته اصلی اش مرکب بود از آقای مطهری وآقای هاشمی رفسنجانی وآقای موسوی اردبیلی وآقای باهنر وبنده ، بعدها آقای مهدوی کنی اضافه شدند بعد آقای خامنه ای ومرحوم آیت الله طالقانی وآقای مهندس بازرگان ودکتر یدالله سحابی و عده دیگر آنها هم اضافه شد ند تا باز گشت امام به ایران ، فکر میکنم که دیگراز بازگشت امام به این طرف ، فراوان در نوشته ها گفته شده که دیگر حاجتی نباشد که درباره اش صحبت کنیم

و اما خانواده ما سه فرزند داشت من ودوخواهرهستیم وهم اکنون دوخواهرم هستند ولی پدرم در سال ۱۳۴۱ به رحمت ایزدی پیوست ومادرم هنوز در قید حیات است مرگ پدرم در زندگی ما جز یک تأثیر عاطفی ویک مقدار بار مسئولیت مادر وخواهر تأثیر دیگری نداشت ، تأثیر شکننده ای نداشت ، البته از نظر عاطفی بسیار ناراحت شدم ولی چنان نبود که در شیوه زندگی من تأثیر بگذارد وآن موقع من ازدواج کرده ودارای فرزند هم بودم

در اردیبهشت سال۱۳۳۱ بایکی از بستگانم ازدواج کردم اوهم از یک خانواده روحانی است وثمره ازدواجمان تا امروز ،۲۹ سال زندگی مشترک باسختی ها وآسایش ها وتلخی ها وشادی ها چون همسر من همه جا همراه من بوده ، در خارج همین طور ، در اینجا همین طور ، چهار فرزند، دوپسر ودو دختر است

 

 

  • وصیت نامه

اینجانب محمد حسینی بهشتی، دارنده شناسنامه شماره ۱۳۷۰۷ از اصفهان وصیت می کنم به همسرم و فرزندانم و سایر بستگانم که در زندگی بیش از هر چیز به فروغ الهی که در دل انسانهاست اهمیت دهند و با ایمان به خدای یکتای علیم، قدیر، سمیع، بصیر، رحمان و رحیم و پیامبران بزرگوارش و پیروی از خاتم پیامبران و کتابش قرآن و از ائمه معصومین سلام ا… علیهم اجمعین و اهتمام به ذکر و یاد خدای و نماز با حضور قلب، روزه، عبادات دیگر و انفاق و ایثار و صدق و جهاد بی امان در این راه و حضور پیگیر در جماعت و انس با مردم راه سعادت را به روی خود باز گردانند. و وصیت می کنم که پس از ارتحال من بسوی خدا یک سوم از خانه مسکونی ام در تهران، قلهک، خیابان تورج، کوچه منطقی ۸ و ۹ و اثاث خانه متعلق به همسرم خانم عزت‌الشریفه مدرس مطلق است و از خدای متعال برای او و فرزندانم سعادت در راه خدا زیستن را خواستارم.
۲۷ رجب ۱۴۰۰ هجری محمد حسینی بهشتی
ما بی شناسنامه نیستیم، ما از مردم جدا نمی باشیم، محل مهر جیره بندی قند و شکر، مهر شرکت در انتخابات ریاست جمهوری.
ما بی شناسنامه نیستیم، اولاد زجر کشیده آل عبا، فرزندان زندانهای بی نام و نشان و حبس ها و دخمه های فراموش، ما بی شناسنامه نیستیم اهل قنوتیم، ساکن دهستان نیایش و بچه جنوب عشقیم، کبوتران قباپوشی که بال در خون شهیدان کربلا نهاده ایم و عمری بر شاخه ها مرثیه خوان ذبح بنی آدم ، ما از امتزاج دو ایمان بدوی روستائی از تصادم دو عدم ساده بوجود آمده ایم، با هیچ کس هیچ فرقی نداریم و نمازمان را اول وقت می خوانیم.
ما محصول آن لحظاتی هستیم که خسته از بیل و رنجور از داس خیمه دعائی برافراشته اند، ما ساده‌نشینان کاخ ویرانه فقر و فنائیم. پنجره هائی که روبسوی افق سبز توکل باز می شوند، ما مثل کتابی در هر گوشه خاک و در هر لحظه از روزگار باز می شویم و دیگران را از خود باخبر می کنیم.
ما مثل وضو ساده و پاکیم، عین اقطار بی آلایش و معصومیم، ما را می‌شود در هر گوشه مسجد پیدا کرد. در هر جنسی جستجو نمود، با هر دردی دریافت، ما مثل تلاوت غمگینیم، مثل تکبیر حالت خنجر داریم، و دوستان ما شیران روز و پارسایان شبند، از نوح به بعد تا کربلا و هویزه وتا هویزه حضور داریم، پشت هر سنگی روییده ایم، با هر بوته ای رسیده ایم، بر هر شاخی بر داده ایم، ما در این آب و خاک سبز می شویم ما بی شناسنامه نیستیم.

 

 

  • روایت بی‌سانسور یک شاهد زنده از حادثه هفتم تیر

پس از انقلاب اسلامی، به حزب جمهوری‌اسلامی می‌پیوندد و در کنار بزرگانی چون شهید مظلوم، آیت‌الله دکتر بهشتی، آیت‌الله خامنه‌ای، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، آیت‌الله موسوی اردبیلی، شهید حجت‌الاسلام دکتر محمد جواد باهنر، شهید آیت و … به عضویت شورای مرکزی ۳۰ نفره حزب جمهوری اسلامی در می‌آید.
پس از آن، در دوره نخست وزیری موقت آیت‌الله مهدوی کنی و نخست‌وزیری مهندس میرحسین موسوی، معاونت وزارت کشور را در وزارتخانه‌های مهندس نیک‌روش و حجت‌الاسلام علی‌اکبر ناطق‌نوری پذیرا می‌شود.
دکتر محمدخان، در دوره پس از انقلاب، دکترای خود را از دانشگاه پونای هند، در رشته انتقال تکنولوژی اخذ می‌کند. در سالهای ۶۸ تا ۷۲، قائم مقام وزارت اقتصادی و دارایی می‌شود و همزمان ریاست گمرکات کشور را به عهده می‌گیرد.
از سال ۱۳۷۲ تا پایان دولت سازندگی از سوی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، وزارت اقتصادی ودارایی به او سپرده می‌شود. پس از آن و تا امروز، معاونت اقتصادی مجمع تشخیص مصلحت نظام بر عهده او قرار دارد.
محمدخان، هم‌اکنون عضو هیأت علمی دانشگاه خواجه نصیر طوسی است و تا کنون چندین عنوان کتاب و مقاله از او به چاپ رسیده‌است. او همچنین ریاست کانون کارشناسان رسمی دادگستری را نیز تقبل کرده‌است. عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی، که به گفته او هنوز منحل نشده‌است، هم اکنون عضو شورای مرکزی حزب “اعتدال و توسعه” نیز هست.
دیدار ما با این یار با سابقه انقلاب، در بعد‌ از ظهر گرم دوشنبه دوم تیرماه ۱۳۸۷، و در دفتر کارش در کانون کارشناسان رسمی دادگستری برگزار شد. او به گرمی از ما پذیرایی کرد و بیش از ۳ ساعت خاطرات با ارزش خود از روزهای ملتهب و داغ سال‌های اول انقلاب را برای ما شرح داد.
انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰ و شهادت شهید دکتر بهشتی و ۷۲ تن از یاران صدیق انقلاب اسلامی، بعد از گذشت ۲۷ سال هنوز یک حادثه تامل برانگیز است.
اعضای هیأت رئیسه کانون جوانان حزب اعتدال و توسعه، یکشنبه دوم تیرماه، با دکتر مرتضی محمد خان عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ و عضو فعلی شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه، دیداری صمیمانه داشتند.
در این دیدار صمیمانه، اعضای هیات رئیسه کانون جوانان حزب اعتدال و توسعه، ضمن تجلیل از شهدای والامقام فاجعه هفتم تیر، زوایایی از حوادث منتهی به انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی را مورد واکاوی قرار دادند.
دکتر مرتضی محمد خان نیز در این دیدار به برخی از نکات قابل تامل در سالهای آغازین پیروزی انقلاب و نیز آرایش گروههای سیاسی در آن دوره اشاره کرد.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی، در ابتدا با اشاره به ریشه‌های شکل گیری انقلاب اسلامی گفت: “انقلاب ایران، یک انقلاب اسلامی بود که روحانیت و نهادهای دینی در آن نقش محوری داشتند، قاعدتاً گروههایی هم که در مسیر شکل‌گیری انقلاب ایران بوجود می‌آمدند متاثر از آموزه‌های دینی بوده و باید پیگیری خواسته‌های مردم مسلمان ایران را سرلوحه برنامه خود قرار می‌دادند، اما واقعیت این است که برخی گروهها با ظاهرسازی، اهداف دیگری را در سرمی‌پروراندند که مشخص نبودن ماهیت آنها در سالهای آغازین پیروزی انقلاب برای مردم، صدمات جبران ناپذیری را به انقلاب و ملت وارد کرد”.
این عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ افزود: “اقدام تروریستی ۷ تیر سال ۱۳۶۰ را هم باید در همین راستا ارزیابی کرد و مورد توجه قرار داد؛ چرا که ماهیت بسیاری از افراد و گروههای فعال در عرصه سیاسی ایران قبل از این حادثه برای آحاد مردم به طور کامل مشخص نبود”.
محمدخان گفت: “مردم پس از این حادثه بود که به عمق دشمنی، گروههای معاند با اسلام و روحانیت پی‌بردند و نهایت قساوت و کینه‌توزی آنها با امام(ره) آشکار شد”.
عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه در ادامه با یادآوری اوضاع امنیتی کشور در دوران انقلاب اسلامی اظهار داشت: “درست در روز ۲۲ بهمن که خبر آمد گارد شاهنشاهی می‌خواهند به محل اقامت حضرت آیت‌الله خمینی(ره) که سران انقلاب هم در آن محل جمع بودند، حمله کنند؛ امام خمینی(ره) با صدور اعلامیه‌ای از مردم خواستند که به خیابانها بیایند و کسی در خانه نماند. با این دستور امام، حمله گارد و دیگر دسیسه‌ها خنثی شد و مردم به خیابانها آمده و با سلاحهایی محدود، کنترل شهر را در اختیار گرفتند و برای اینکه آرام آرام سازماندهی امنیت وجود داشته باشد، کمیته‌هایی در محلات تشکیل شد، و بدین ترتیب “کمیته‌های انقلاب اسلامی” شکل گرفت”.
محمدخان گفت: “هرچند روند جایگزینی نیروهای انقلابی به جای عمال رژیم گذشته به سرعت در حال طی شدن بود و به ظاهر همه گروههای پیروز بر رژیم پهلوی، همه حول محوریت حضرت امام(ره)، جمع شده و هیچ کسی منکر این نبود که انقلاب، انقلابی اسلامی و رهبرش امام خمینی(ره) است، ولی واقعیت این است که دیدگاه‌های گروهها و افراد از چریکهای فدائی خلق تا سازمان مجاهدین و نهضت آزادی، در یک طرف و گروههای مبارز اسلامی، موتلفه و روحانیت از طرف دیگر با هم تفاوت داشت”.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی افزود: “این افراد و گروهها در زندانها با هم بحث‌های ایدئولوژیکی داشتند و نسبت به نظام آینده اسلامی و نظام آینده‌ای که برای آن مبارزه می‌کردند افق‌هایی را تصویر کرده و تصوراتی داشتند، بنابراین به طور کامل نسبت به دیدگاههای هم نسبت به شیوه اداره کشور آگاه بودند”.
مرتضی محمدخان گفت: “گروههایی که خیلی اعتقادی به روحانیت و عمق آرمانهای امام نداشتند، از همان ابتدا و حتی قبل از شکل گیری شورای انقلاب، که روحانیت به صحنه مدیریت تحولات سیاسی کشور آمد، از این موضوع راضی نبودند، علی رغم اینکه در ترکیب شورای انقلاب علاوه بر آیت الله مطهری، آیت الله بهشتی، آیت الله خامنه‌ای، آیت الله موسوی اردبیلی، آیت الله هاشمی رفسنجانی، دکتر باهنر، دکتر شیبانی، چهره‌های دیگری نیز چون مهندس مهدی بازرگان، دکتر یداله سحابی، مهندس عزت الله سحابی، ابوالحسن بنی صدر و داریوش فروهر، نیز حضور داشتند، اما این عده‌ای را راضی نمی‌کرد و آنها از همان ابتدا اقدام علیه روحانیت و تفکر امام را آغاز کردند. شورای انقلاب مرکب از ۱۲ نفر بود در محل طبقه دوم ساختمان مجلس شورای ملی قدیم، در بهارستان مستقر شد و زمام امور را به دست گرفت”.
دکترمحمدخان سپس به روند استقرار کمیته‌های انقلاب اسلامی و نیز برخی گروههای سیاسی اشاره کرد و گفت: “در روزهای آغازین پیروزی انقلاب، هر کسی و هر تشکلی برای خودش یک پایگاهی درست می‌کرد، مثلاً همین وزارت بازرگانی فعلی در خیابان ولی‌عصر(عج) تهران، پایگاه سازمان مجاهدین خلق بود، مسعود رجوی و تشکیلاتش آن ساختمان را در اختیار گرفته بودند. دیگری پایگاهش در میدان آزادی بود و منطقه کن و طرشت و …. را در کنترل خود داشت،‌ مرحوم ایروانی،‌ منطقه باغ‌شاه و سمت گمرک را در اختیار گرفته بود، به هر حال هر کسی یک منطقه‌ای را داشت، ولی “کمیته‌های انقلاب” که عملاً از نیروهای مردمی تشکیل شده بود و در مناطق مختلف تحت نظارت آیت‌الله مهدوی کنی، به عنوان رئیس کمیته‌ها فعالیت می کردند، در مساجد و خیابان‌ها سنگربندی کرده بودند، باعث شدند که مغازه‌ها و اماکن عمومی که مدت‌ها به‌خاطر نبود امنیت تعطیل بودند، با تامین امنیتی که به وجود آمد باز شوند و کسب و کار مردم به جریان بیافتد”.
وی افزود: “در این شرایط احزاب سیاسی زیادی در کشور به صورت بسیار فعال ایجاد شد تا جائیکه شاید بیش از ۱۰۰ حزب و گروه سیاسی به وجود آمد حتی حزب توده که در گذشته وجود داشته و بعداً منحل شده بود و حزب توده خارج کشور که در برلن بودند. اینها همه به تهران بازگشته بودند، افرادی مثل جلال‌الدین فارسی هم که با جنبش آزادی‌بخش فلسطین بودند اینها هم به تهران آمدند و تمام کسانی که در جریانات مبارزاتی بودند، برای خودشان یک مرکزی در تهران درست کردند، مرکز ثقل هه‌اینها هم دانشگاه تهران بود. در دانشگاه تهران هم تمام این گروه‌های موجود برای خود پایگاهی داشتند و دانشگاه، مرکز ستاد خبری‌شان بود”.
عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه سپس به فعالیت احزاب در ماههای ‌‌آغازین پیروزی انقلاب اشاره کرد و اظهار داشت: “به هر حال انقلاب بسیار جوان بود، در آنجا هم به تدریج مخالفت‌هایی از طرف گروهها بروز یافت. به خصوص بعد از آن که حضرت امام(ره) آقای مهندس بازرگان را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کردند و مهندس بازرگان هم از تیم نهضت آزادی‌ خودشان، عمده کابینه را تعیین کردند، مخالفت‌ها مطرح شد. گروه‌های چپی به طور کلی، مثل حزب توده و چریکهای فدائی‌خلق و … آنها دائماً با نشریاتی که داشتند،‌ پیشگام این مخالفت‌ها بودند.(در آن زمان شاید بیش از ۵۰۰ نشریه در تهران چاپ می‌شد). در این فضا، افشاگری افراد و گروهها علیه یکدیگر وجود داشت که علیه یکدیگر اطلاعات غلط و درست می‌دادند و این آرام‌آرام تبدیل شد به یک سری جریانات که برخی اعضای شورای انقلاب هم آن را تایید می‌کردند”.
دکتر محمدخان گفت: “از این رو عده‌ای از آقایان عضو شورای انقلاب که از این روند و فضای ملتهب داخل کشور نگران بودند و دامنه تخریب‌ها علیه نیروهای اصیل انقلاب را در حال گسترش می‌دیدند و به منظور فرهنگ‌سازی و کارتشکیلاتی- فرهنگی برای تضمین آینده انقلاب وارد صحنه شدند و حزب جمهوری اسلامی را تشکیل دادند”.
وی افزود:”در این اوضاع، سه گفتمان در عرصه سیاسی کشور دیده می‌شد؛ در یک قطب نهضت آزادی بود که روزنامه “میزان” را داشت، در قطب دیگر تیم آقای بنی‌صدر بود که روزنامه‌ “انقلاب اسلامی” را داشت و گفتمان دیگر حزب‌الله و خط امامی‌ها بودند که روزنامه “جمهوری اسلامی” را داشتند و آقای مهندس موسوی و آقای مسیح مهاجری -که ایشان هم از مجروحین هفتم‌تیر هستند- در راس آن بودند. تقریباً این سه روزنامه روزنامه‌های سیاسی‌ای بودند که با هم در کش‌وقوس و رقابت بودند. روزنامه “میزان” حاکمیت دولتی داشت، چون به هرحال دولت در اختیار نهضت ‌‌آزادی بود،‌ روزنامه “انقلاب اسلامی” در تدارک انتخابات ریاست‌جمهوری برای آقای بنی‌صدر بود. حزب جمهوری اسلامی هم در حال سازماندهی تشکل و تشکیلاتی بود که بتواند در اداره سیاسی کشور و استقرار انقلاب، تاثیرگذار باشد”.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی درباره استقرار دولت موقت گفت: “یکی از عللی که در ابتدا آقای مهندس بازرگان نخست‌وزیر شد و نهضت آزادی دولت را در دست گرفت این بود که گروه‌های دیگر سیاسی، سازماندهی منسجم و کادرسازی نداشتند، من خودم به یاد دارم که زمانی از من خواسته شد برای اداره امور اصلی کشور ۴۰۰ اسم بدهم که ما هم از دوستانی که می‌شناختیم شاید حدود ۳۰ یا ۴۰ نفر را معرفی کردیم، بیشتر از این کسی را در این سطح نداشتیم (نمی‌شناختیم) که این آدم‌ها باید در پست‌هایی از فرمانداری و بخشداری تا سطح وزارت به کار گرفته می‌شدند. البته از دوستان دیگر ما مثل دکتر قندی یا آقای محمد هاشمی، یا شهید چمران، هم اسم خواسته بودند که وقتی به اسامی ارائه شده نگاه می‌کردید، متوجه می‌شدید که افراد معرفی شده توسط ۲۰ نفر در مجموع به زحمت به ۱۰۰ نفر می‌رسید”.
دکترمحمدخان درباره تشکیل حزب جمهوری اسلامی گفت: “با تشکیل حزب جمهوری اسلامی با تفکر نیروهای حزب اللهی و خط امامی واقعی، کانونی برای جمع ‌آوری نیروهای همفکر و معتقد ایجاد شد که به تدریج مشکل تامین نیرو برای اداره کشور در سطح کلان را رفع می‌کرد، در آنجا حضرت آیت‌الله دکتر بهشتی، علی‌رغم اینکه رئیس دیوان عالی کشور بودند، وقت می‌گذاشتند و به هر حال به همراه مدرسین دیگر، به نیروهای حزب آموزش می‌دادند و جلسات حوزه‌ها هم با جدیت دنبال می‌شد. دکتر بهشتی اهتمام ویژه‌ای به کادرسازی داشتند. جلسات منطقه‌ای یا جلسات هفتگی هم به صورت دوره‌ای در منازل افراد برگزار می‌شد و هر هفته هم در حزب در روزهای یکشنبه و سه‌شنبه ،‌جلساتی بود که مسئولین رده یک برای افراد حزبی صحبت می‌کردند و روزهای یکشنبه شب جلساتی بود که خواص می‌آمدند،‌ نمایندگان مجلس (مقننه)، قوه قضائیه، وزرا و دوستانی که در اداره امور انقلاب نقش ویژه داشتند اینها خواصی بودند که روزهای یکشنبه، بعد از نماز مغرب و عشا به حزب می‌آمدند و در جلسات نسبت به اقتضای کار حضور می‌یافتند و مشترکان با اعضای شورای مرکزی حزب درباره مسائل مختلف بحث می کردند”.
محمدخان افزود: “در حین این اقدامات تشکیلاتی که در حزب داشتیم، مسئله انتخابات ریاست‌جمهوری پیش آمد که قرار شد کاندیدای حزب آقای جلال‌الدین فارسی باشد و از طرفی هم در سوی مقابل آقای بنی‌صدر کاندیدا شد. نیروهای حزب جمهوری اسلامی در حال فعالیت بودند که آقای جلال‌الدین فارسی موفق باشند، و این زمانی بود که حزب در استانها فراگیر شده بود و در تمام استانها درصد زیادی از ائمه جمعه، خود، نمایندگان حزب، در آن استان بودند؛ مثلاً در یزد آقای صدوقی بودند. من آن موقع در امور خارج کشور حزب مسئولیت داشتم که در واقع کارهای فرهنگی مربوط به صدور انقلاب را در حزب انجام می‌دادم، که هم کار وزارت‌خارجه‌ای انجام می‌دادیم و هم این که تبلیغات خارج از کشور می‌کردیم و تشکلهایی را در خارج از کشور شناسایی می‌کردیم و مطالب مهمی که مطرح می‌شد از طرق امکاناتی که در اختیار بود و یا از طریق رسانه‌ها برایشان ارسال می‌کردیم”.
وی ادامه داد: “وقتی که آقای بنی‌صدر برای انتخابات نامزد شده بود، آقای “شیخ‌علی تهرانی” که اصالتاً مشهدی هستند، ایشان از آن جهت که آقای جلال‌الدین فارسی که ایشان هم خراسانی هستند، را می‌شناختند و می‌دانستند که در قانون اساسی آمده که رئیس‌جمهور باید ایرانی‌الاصل باشد نزد امام می‌رود و تصویر شناسنامه آقای جلال‌الدین فارسی را به رؤیت امام رسانده و می‌گویند که پدر ایشان اهل افغانستان است و بنابراین ایشان “ایرانی‌الاصل” نیست و نمی‌تواند رئیس‌جمهور باشد.‌ امام هم می‌گویند که خوب وقتی قانون اساسی تصریح کرده است که رئیس‌جمهور باید ایرانی‌الاصل باشد باید این‌گونه باشد. این موضوع هم درست در آستانه برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری (شاید حدود ۱۰ روز مانده) اتفاق افتاد”.
وی ادامه داد: “این در شرایطی بود که نظر اولیه اعضای حزب جمهوری اسلامی این بود که رئیس‌جمهور دکتر بهشتی باشد؛ اما چون خبر آمد که نظر امام در آن مقطع این بود که روحانیون برای اداره قوه مجریه وارد نشوند، لذا قرار شد که دکتر بهشتی کاندیدا نشوند، و از این رو بود که آقای جلال‌الدین فارسی، به عنوان نامزد حزب در نظر گرفته شدند”.
محمدخان گفت: “این اوضاع، هم‌زمان بود با پررنگ شدن جریان خط امام(ره) یا نیروهای حزب‌الهی و از سوی دیگر صف‌آرائی‌ مخالفان تفکر خط امام(ره) و نیروهای حزب‌الهی در برابر آنها. کلیه تشکیلاتی که دراین برهه شکل می‌گرفته محوریت خط امام داشت،‌ دانشجویان خط امام، یا حزب‌الله که شعار “حزب فقط حزب‌الله، رهبر فقط روح‌‌الله” مربوط به همین دوره بود”. جریان خط امام (ره) در این دوره بود که به عنوان یک جریان قدرتمند در عرصه سیاسی کشور وارد عرصه شد، هرچند که گروه‌های دیگر هم در “مواضعشان” امام را قبول داشتند، اما این خط امام، فقط معنی قبول داشتن امام را نداشت بلکه یک جریان فکری سیاسی بود که در راس آن آیت‌الله بهشتی، آیت الله خامنه‌ای و آیت‌الله هاشمی رفسنجانی بودند که شعار آن روز بر این بنا شده بود “درود بر سه یاور خمینی؛ هاشمی و دو سید حسینی (‌یعنی آیت‌الله خامنه‌ای و آیت‌الله بهشتی)”، بنابراین محوریت، خط امام با همین آقایان بود،‌ روحانیت مبارز هم به رهبری آیت‌ا… مهدوی کنی در کنار این جریان بودند”.
وی افزود: “از آن طرف جریانات انحرافی هم مثل گروهک فرقان و … هم درست شد که به نظر من اینها افرادی بودند که توسط جریانات خارجی تحریک شدند. بالاخره، ترور شهید مطهری و یا شهید قرنی اینها بی‌هدف نبوده،‌ اینها رفته‌اند تک‌خال‌ها را زده‌اند، معلوم است که سازماندهی‌هایی شده بود”.
محمدخان تصریح کرد: “بنابراین می بینیم که در این برهه یک خط امام درست شد که حزب جمهوری اسلامی و روحانیت استانها و گروههای صنفی دانشجویی، اصناف، روحانیت، دانش‌آموزی، بانوان و … این‌ها همه در کنارهم بودند. تشکل‌های دیگر هم با این نوع تفکر آرام‌آرام به هم نزدیک می‌شدند”.
وی افزود: “گروهها و افراد دیگر هم بادیدن انسجام درمیان نیروهای حزب اللهی به شدت به هم نزدیک شدند که بعضاً خیلی عجیب بود. به عنوان مثال من چون عضو انجمن اسلامی دانشجویان در خارج از کشور بودم به خوبی واقف بودم که در آنجا آقای دکتر یزدی با آقای بنی‌صدر کاملاً در تضاد و تقابل بودند و آن‌قدر با هم مخالف بودند که هیچ زمانی حاضر نبودند با هم حتی زیر یک سقف بنشینند و یا با هم در صف نماز بایستند، خیلی با هم بد بودند، ولی چون این‌ها در خط امام نبودند با هم متشکل شدند و با هم وحدت کردند و با هم تقریباً از نظرتشکیلاتی انسجام کردند.
در یک طرف این قطب سیاسی،‌ نهضت آزادی آقای بازرگان که نخست‌وزیر بود و بعداً البته عزل شد(نهضت آزادی‌ که سابقه مبارزاتی حزبی دارد، قدیم الاسلام است،‌ به هر حال در آن دوره مسلمانان منزهی به حساب می‌آمدند و آیت‌الله طالقانی جزئی از آنها به حساب می‌آمد)، قرار داشت و در طرف دیگر این قطب مجموعه تشکیل شده توسط آقای بنی‌صدر.
تریبون جریان بنی‌صدر‌ “روزنامه انقلاب اسلامی” بود و یک سری از دانشجویان و هوادارانش مثل دکتر علیر‌ضا نوبری،‌ حسین نواب (که اعدام شد) و … اینها هم از طرفدارانش بودند که روزنامه را هم عموماً همین‌ها اداره می‌کردند و کارهای تبلیغاتی آقای بنی‌صدر را انجام می‌دادند و عمدتاً تقابل با خط امام(ره) و تقابل با روحانیت را دنبال می‌کردند. این‌ها به طور کل مخالف حضور روحانیت در صحنه بودند. روحانیت به این دلیل که وقتی می‌گوییم خط امام، سنگر اولش روحانیت بود، چون مردم هم در تشکلهایی پشت‌سر روحانیت، سازماندهی می‌شدند، چون همه مردم با اعتقاد به روحانیت تجمع می‌کردند و تشکل درست می‌کردند و با نگاه به راس مجموعه‌ها و با اعتماد به روحانیت وارد گروهها می‌شدند”.
دکتر محمدخان به فعالیت تامل برانگیز برخی گروههای سیاسی در ابتدای دهه ۶۰ اشاره کرد و گفت: “گروههایی بودند که با تربیت چریک، آدم‌ها را مسلح و میلیشیای اسلامی را مطرح می‌کردند و می‌گفتند که اینها را مسلح می‌کنیم و به آنها آموزش‌های نظامی می‌دادند. سؤال اینجاست که بالاخره این‌ها با چه کسانی می‌خواستند مقابله نظامی کنند؟ این‌ها در جریان خط امام که نبودند، پس طبعاً یکی از انگیزه‌های‌ آن‌ها می‌توانست، مقابله با جریان خط امام باشد”.
وی افزود: “بنابراین از این جا دو خط، دو طرز فکر در برابر یکدیگر شکل می‌‌‌گیرد؛ خط امام که خط انقلاب بوده و خط غیرامام؛ خط غیر امامی که از هم‌صدایی روزنامه‌های میزان و انقلاب اسلامی علیه نیروهای خط امام کاملاً آشکار شده بود”.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی افزود: “بعد از این اختلافات بسیار زیاد و با سخنرانی‌های سخنگوی این جریان یعنی بنی‌صدر، مخالفت ‌آنها با خط امام آشکارتر شد. نه اینکه علنا خود را مخالف امام مطرح کنند، بلکه اینها در جریان نفاق به خدمت امام می‌رسیدند و دست امام را می‌بوسیدند ولی خط فکریشان خط فکری آیت‌الله بهشتی و آیت‌الله مطهری و … نبود بنابراین خط اینها خط امام نبود. روزی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای درباره دکتر شریعتی مطلبی را ‌فرمودند که “هرچند دکتر شریعتی فردی بسیار فاضل بود که به جوانان و اسلام خدمت کرده است ولی انقلاب خط آقای مطهری بود”. خط انقلاب، خط آقای مطهری بود و البته در بخشی از کار آقای شریعتی هم تاثیرگذار بود”.
دکتر محمدخان افزود: “به هر حال این دو جریان در کشور شدیداً در مقابل هم ایستادند، برای اینکه هر کدام به یک قدرت تشکیلاتی اکثریتی تبدیل شدند که انقلابی بودند و مردم هم آنها را می‌شناختند. در همان حال شهید بهشتی مفسده‌ای را مطرح کرد به نام “لیبرالیسم” و از آن پس جریان ضد خط امام (ره) به عنوان “لیبرال” شناخته ‌شد. بنابراین دو جریان “خط امام” و “لیبرالیسم” عملا موجودیت داشتند، که منشا لیبرالیسم بنی صدر و نهضت آزادی به شمار می‌رفت”.
عضو ارشد شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه ادامه داد: “با پیروزی بنی صدر در انتخابات ریاست جمهوری، او درصدد تشکیل دولت برآمد. این در شرایطی بود که مجلس، مجلس خط امامی بود. آیت‌الله خامنه‌ای، ‌آیت الله هاشمی‌رفسنجانی، آقای باهنر، اینها در مجلس بودند و زمانی که بنی‌صدر می‌خواست نخست‌وزیری مطابق افکار خود را برای رای اعتماد به مجلس معرفی کند، امکان رای آوردنش نبود. بنابراین تصمیم گرفتند قبل از معرفی رئیس دولت به مجلس، درباره گزینه‌های موجود رای بگیرند، ببینند که چه کسی امکان دارد که بیشترین آراء را در مجلس کسب کند. افرادی مثل آقایان پرورش، دکتر ولایتی، مهندس میرحسین موسوی، شهید رجایی، آقای غرضی که شاید در مجموع ۵ نفر می‌شدند در نظر گرفته شدند که در این میان آقای رجائی بیشترین رای را آورد”.
دکتر محمدخان در توضیح اینکه درآن موقع شهید رجایی در کدام جریان سیاسی بو د گفت: “آقای رجایی حزبی نبود. آقای رجایی در جریانات قبل از انقلاب شاید به نهضت آزادی نزدیک‌تر به حساب می‌آمد ولی او در این شرایطی علی‌رغم غیرحزبی بودن، خط امامی به حساب می‌آمد. یعنی از نظر تشکیلاتی با آنها بود ولی از نظر تفکری خط امام محسوب می‌شد. شهید دکتر چمران هم خودش عضو نهضت آزادی بود ولی خط امامی بود. می‌خواهم بگویم که این جا دیگر تشکیلات و قالب‌های سابق تعیین‌کننده نبود بلکه این تفکر افراد بود که جایگاه آنها را در این دسته‌بندی‌های سیاسی مشخص می‌کرد. حتی دکتر شیبانی با اینکه عضو نهضت آزادی بود از این طرف عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی هم بود. در مورد موضوعی مثل نهضت ملی شدن صنعت نفت هم میان گروه‌های خط امامی بین گرایش به آیت‌الله کاشانی و مصدق، هرچند تفاوت وجود داشت، ولی از هر دوی طیفها، در حزب حضور داشتند؛ مثلاً آقای دکتر محمود کاشانی، پسر آیت‌الله کاشانی یا شهید دکتر حسن آیت‌ که از طرفداران آیت‌ا… کاشانی بودند، عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی بودند ولی از آن طرف افراد دیگری هم در شورای مرکزی ما بودند که از تز مصدق دفاع می‌کردند”.
این عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی درباره نحوه انتخاب شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی گفت: “حزب یک هیات موسس پنج نفره داشت که آقایان آیت‌الله دکتر بهشتی، آیت‌الله موسوی اردبیلی، شهید دکتر باهنر، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی و حضرت آیت‌الله خامنه‌ای را شامل می‌شد. این پنج نفر برای ثبت‌نام و عضویت در حزب فراخوان دادند و برای عضوگیری حسینیه ارشاد و محل‌های دیگری را به مردم اعلام و افرادی هم برای ثبت‌نام کار را شروع کردند. افرادی مثل ما هم بعضاً به تبع آشنایی قبلی با اعضای هیات موسس حزب وارد شدیم. در کنار این، اعضای هیات موسس از کسانی‌که سابقه فعالیت سیاسی یا تشکیلاتی در تشکل‌های مسلمان دیگر را داشتند هم، افرادی را وارد شورای مرکزی ‌کردند. مثلا از گروه‌های موتلفه آقای شهید درخشان، آقای بادامچیان، آقای عسگراولادی و آقای اسلامی به عضویت شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی درآمدند. این ۴ نفر از آن گروه بودند. از گروه دیگری که در جریانات مسلحانه قبل از انقلاب حضور داشتند، افرادی نظیر شهید آیت‌، دکتر جاسبی و شهید عباسپور وارد حزب شدند. یک‌سری هم افرادی مثل ما بودیم که نه به خاطر خودمان بلکه به خاطر کاری که در هیات اجرایی حزب می‌کردیم (مثلا بنده در تشکیلات خارج از کشور بودم یا آقای مالکی که شهید شد مسئول تشکیلات تهران بود یا مثلا شهید اجاره‌دار که مسئول روزنامه “عروة الوثقی” و امورات جوانان بود)،‌ وارد شورای مرکزی حزب شدیم. شخصیت‌های دیگری مثل جلال‌الدین فارسی- دکتر محمود کاشانی فرزند آیت‌الله کاشانی-، دکتر غفوری‌فرد یا آقای محمد هاشمی هم افرادی بودند که به واسطه شناختی که از آنها وجود داشت توسط هیات موسس به شورای مرکزی حزب دعوت شدند که نهایتاً با ۵ عضو هیات موسس، یک شورای مرکزی ۳۰ نفره تشکیل شد”.
وی افزود: “بنابراین نسبت به همه اعضای شورای مرکزی حزب شناخت وجود داشت و براساس شناخت وارد شورای مرکزی شده بودند، افرادی مثل مهندس میرحسین موسوی و آقای زورق هم از دیگر اعضای شورای مرکزی حزب بودند. همه اینها را شهید دکتر بهشتی می‌شناختند. من هم به واسطه دوستی و ارتباط قبلی با آقای مهندس محمد هاشمی -که از زمان تحصیل در آمریکا وجود داشت، و با هم عضو انجمن اسلامی دانشجویان در آمریکا بودیم- وارد حزب شدم. وقتی ایشان به تبع برادرشان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی وارد حزب شدند بنده هم از طریق ایشان، ابتدا برای امور اجرایی وارد حزب شدم و بعد هم با شناختی که آقایان نسبت به بنده داشتند و به واسطه فعالیت در امور اجرایی حزب وارد شواری مرکزی شدم. ولی این که بنده از نظرشخصیت، در سطح آقایان و شخصیتها باشم نه این طور نبود، امثال من عمدتاً به خاطر کارهایی که در حزب انجام می‌دادیم و کارهای اجرایی که می‌کردیم به عضویت شورای مرکزی درآمدیم، بنابراین این خیلی مهم است که عضویت امثال بنده در شورای مرکزی به این معنا نبوده که در آن دوره بنده مثلاً هم‌ردیف افرادی مثل آقای عسگر اولادی بوده‌ باشم؛ نه این طور نبود، آقای عسگر اولادی، شهید درخشان و … این‌ها برای خودشان شخصیت‌های بسیار والایی بودند”.
عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه گفت: “به هر حال اختلافات بین دو جریان خط امام و لیبرال بسیار شدید شد، این دو جناح کاملاً در برابر هم صف‌آرایی کرده بودند، پرونده‌سازی و ساختن پرونده‌های جعلی هم دراین فضا باب شد،‌ مثلاً به ناگاه علیه مرحوم شهید آیت، جوسازی کردند که ایشان با انگلیسی‌ها در ارتباط است! تبلیغات وسیعی بنی‌صدر درست کرد که علیه شهید آیت همه جا مطرح می‌کردند که “مارگارت آیت”! به عناوین مختلف سعی می‌کردند که به هرکسی انگی بزنند که از چشم مردم بیافتد، هدف نهایی هم نه آن فرد که تشکل آن فرد، یعنی حزب جمهوری اسلامی بود که روحانیت، بازار، انجمن‌های اسلامی و … را در جناح موسوم به خط امام سازمان داده بود”.
دکتر محمد خان ادامه داد: “فراموش نکنیم که جریان لیبرال یا جریان بنی‌صدر از نظر پایگاه اجتماعی با جریان خط امام قابل مقایسه نبود، آنها علی‌رغم اینکه صدایشان خیلی بلند بود ولی شاید ۳-۲ درصد مردم را با خود داشتند و تعداد زیادی نبودند، افرادی مثل ساواکی‌ها یا بقایای رژیم پهلوی و … هم طبیعتاً به مخالفان خط امام پیوسته بودند. یک سری از ناراضیان شرایط اول انقلاب یا مخالفان اسلام و انقلاب و … هم در جریان ضد خط امام ساماندهی شده بودند”.
او افزود: “البته در صف‌آرایی این دو جریان، جریان خط امام که طبیعتا جریان غالب و فراگیر بود، عموماً سعی می‌کرد روشنگری و دفاع کند و اقدام قهری انجام ندهد، آنها بیشتر برای آموزش و آگاه‌سازی مردم، کادرسازی برای انقلاب و اداره امور کشور وقت صرف می‌کردند و دنبال جنگ با گروه ضد خط امام نبودند که دائما اختلافات را شعله‌ور می‌کردند”.
محمد خان درباره نحوه انتخاب نخست وزیر توسط بنی‌صدر گفت: “به هنگام انتخاب نخست وزیر، بنی‌صدر دید که نمی‌تواند فرد مورد نظر خود را معرفی کند و به هر حال او در مورد نخست‌وزیری شهید رجایی به نظر مجلس تمکین کرده بود و نظر خودش شهید رجایی نبود (شهید رجایی از جناح خط امام بود). گزینه خود بنی‌صدر برای نخست‌وزیری، “احمد سلامتیان” از مبارزان دانشجویی خارج کشور که جزء نیروهای “جبهه ملی” محسوب می‌شد، بود که الان در ‌آلمان است. البته در دوران مهندس بازرگان، از نیروهای جبهه ملی، افرادی مثل سنجابی در کنار نیروهای نهضت آزادی در یک ائتلاف در کابینه حضور داشتند. همچنین افرادی مثل نوبری و صدیفی هم از گزینه‌های دیگر بنی‌صدر برای نخست‌وزیری بودند. حتی آقای مهندس میرسلیم هم که عضو شورای مرکزی حزب جمهوری بود به عنوان یکی از گزینه‌ها برای نخست‌وزیری مطرح شده بود”.
این عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی، درباره نحوه حضور اعضای حزب در مشاغل دولتی و حکومتی اظهار داشت: “هر یک از اعضای حزب که قرار بود درجایی سمتی بگیرد، شهید بهشتی در حزب مطرح می‌کردند و سپس افراد بر اساس نظر حزبی در خصوص پذیرش یا عدم پذیرش پُست اقدام می‌کردند، چون شهید بهشتی احترام خاصی به تشکیلات می‌گذاشت و می‌خواست، تشکیلات را رشد بدهد. به عنوان مثال بحث آقای میرسلیم در شورای مرکزی حزب برای نخست‌وزیری مطرح شد که رای نیاورد، ایشان برای وزارت خارجه هم مطرح شد که برای آنجا هم رای نیاورد، افراد خود شورای مرکزی راضی به این کار نبودند، شاید مثلاً برای وزیر کشور شدن آقای میرسلیم موافق بودند ولی برای احراز مسئولیتهای نخست‌وزیری و وزارت خارجه موافق نبودند”.
دکتر محمدخان افزود: “بنابراین در این شرایط کسی برای نخست وزیری انتخاب شد که حزبی نبود، آقای رجائی هم خط امامیِ غیرحزبی و از دوستداران آیت‌الله مهدوی‌کنی بود. شهید رجائی که آمد، حالا باید کابینه را انتخاب می‌کرد. آقای بنی‌صدر طبیعتاً می‌خواست نیروهای خودش را انتخاب کند. مثلاً دکتر نوبری به عنوان رئیس کل بانک مرکزی منصوب شد که از طرفداران پروپاقرص بنی‌صدر بود. حزب هم با توجه به اینکه افراد برجسته انقلابی را دور هم جمع کرده بود،‌ افراد زیادی از آن، احتمال حضورشان در کابینه می‌رفت، ضمن اینکه شهید رجائی برخی افراد دیگری را هم که در مبارزات انقلابی و در زندان می‌شناخت فراخواند، مثلاً افرادی مثل بهزاد نبوی و… را هم دعوت به حضور در کابینه کرد”.
وی ادامه داد: “آقای رجایی از دکتر باهنر برای وزارت آموزش و پرورش دعوت کرد و به همین خاطر به جلسه شورای مرکزی حزب آمد. در آن جلسه من هم بودم . شهید رجایی با توجه به اهمیت وزارت آموزش و پرورش اصرار داشت که آقای باهنر باید به عنوان وزیر آموزش و پرورش به کابینه بیایند. شهید بهشتی گفتند که نظر جمع شورای مرکزی حزب باید در این باره اخذ شود. رای‌گیری شد که در آن ۱۵ نفر از ۲۸ نفر عضو حاضر در شورای مرکزی موافق به حضور آقای باهنر در دولت به عنوان وزیر آموزش و پرورش نبودند. و بنابراین آقای باهنر در آن مقطع به آموزش و پرورش نرفت. البته بعداً حدوداً ۱۰ روزی پیگیری شد و با رایزنی که با امام انجام شد، شهید بهشتی گفتند علی‌رغم اینکه خودمان مخالفیم، ولی با رفتن آقای باهنر به دولت موافقت می‌کنیم. به عبارت دیگر در آن شرایط، حزب واقعاً نظردهنده بود و افراد هم نظر حزب برایشان مهم بود”.
عضو برجسته شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه درباره اهمیت کار حزبی
در آن برهه از انقلاب گفت: “خود بنده را می‌خواستند به عنوان شهردار منصوب کنند، که ما در آن موقع نگاهمان این بود که کار کردن در حزب و برنامه‌ریزی و کار برای آینده انقلاب اهمیت بیشتری دارد فلذا به شهرداری نرفتم. این اعتقاد وجود داشت که بیرون از دولت کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد و حفظ انقلاب بیرون از دولت است”.
محمدخان در ادامه گفت: “سرانجام دولت شهید رجائی که افرادی مثل شهید کلانتری، شهید قندی، شهید فیاض‌بخش، شهید عباسپور، شهید باهنر و … در آن عضویت داشتند تشکیل شد. در این جا شهید رجائی کابینه‌ای را تشکیل داد که مشکلات یومیه کشور و مردم را حل کند. و این در حالی بود که آقای بنی‌صدر دائم برای خودش نظریه می‌داد و دولت را نقد می‌کرد و در جلسات دولت هم شرکت نمی‌کرد و خودش با روزنامه انقلاب اسلامی و … دائماً در حال توطئه بود. به قدری این توطئه‌ها بالا گرفته بود که امام تصمیم گرفتند همه‌ این ۱۳-۱۴ نفر سران قوم توطئه را که تعدادی‌شان در شورای انقلاب هم حضور داشتند را فرا بخواند. افرادی مثل قطب‌زاده و …. (البته قطب‌زاده زمانی خط امام بود و خیلی اظهار تمایل می‌کرد به امام؛ قطب‌زاده با چمران خیلی نزدیک‌تر بود و بنی‌صدر اینها را قبول نداشت. در هر صورت همین قطب‌زاده بعداً کودتاچی شد). امام اینها را خواستند و گفتند که هیچ‌کسی حق ندارد علیه دیگری حرفی بزند. اگر کسی علیه کس دیگری حرفی بزند من برخورد می‌کنم و به این ترتیب با اینها اتمام حجت کردند که علیه سازمان و تشکیلات دیگر حرفی نزنند”.
عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه ادامه داد: “اما در فاصله کوتاهی بنی‌صدر، در پادگانی در اصفهان مجدداً علیه شهید بهشتی سخنرانی می‌کند، نوار آن سخنرانی را آیت‌الله طاهری امام جمعه اصفهان،‌ همان روز به دست امام رساندند. (توجه کنید که آن موقع مثل الان نبود که روزی چند پرواز تهران-اصفهان باشد، روزی یک پرواز انجام می‌شد و گاهی هم نمی‌شد). در هر صورت وقتی که امام به این نوار گوش دادند، فرماندهی کل قوا را از آقای بنی‌صدر گرفتند.
فرماندهی کل قوا، زمانی از بنی‌صدر گرفته شد که این‌ها در فاصله در اختیار داشتن فرماندهی کل قوا، تجهیز شده‌‌ و مجاهدین خلق کاملاً مسلح شده‌ و مقادیر بسیار زیادی اسلحه و تجهیزات نظامی را در اختیار گرفته‌بودند.
همین شد که در ۳۰ خرداد سال ۵۹،‌ منافقین به خیابانها ریختند و با سلاحهایی که در اختیار داشتند عده‌ای از هم‌وطنان را به خاک و خون کشیدند که البته با حضور به موقع مردم و نیروهای حزب‌الهی درخیابانها و مقابله با منافقین، آنها مجبور به ترک خیابانها و عقب‌نشینی شدند.
من یادم می‌آید که در همان ایام از دفتر حزب بیرون آمده بودم که خبر آمد که در چهارراهی در نزدیکی حزب، منافقین عده‌ای افراد بی‌گناه را به مسلسل بسته‌اند، بعد از این قضیه آیت‌الله بهشتی در مسجد امام بازار تهران، گفتند که حرف ما با همه کسانی که با ما هستند و از ما حرف‌شنوی دارند این است که در مقابل همه تهمت‌هایی که لیبرال‌ها علیه ما مطرح می‌کنند در برابر همه آنها ما تنها یک راه بیشتر نداریم و آن سکوت است، سکوت است و سکوت. سه مرتبه ایشان گفتند باید سکوت بشود و گفتند که کسی حق ندارد علیه دیگری،حرفی بزند. تکلیف شرعی کردند که حتی در خفا هم علیه امثال بنی‌صدر، صحبت نشود”.
دکتر محمدخان گفت: “منافقین با این اقداماتشان، امنیت را از بین برده بودند و همه افراد احساس ناامنی می‌کردند، خصوصاً این که این‌ها در همان ایام به تلافی خلع ید بنی‌صدر از فرماندهی کل قوا به ترورهای کور روی آورده بودند و هر کسی را که می‌توانستند از بقال و سبزی‌فروش و … گرفته تا استاد دانشگاه را ترور می‌کردند و یک جریان ناامنی در کشور به وجود آورده بودند. در آن شرایط اصلا مشخص نبود که چه کسی در برنامه ترور قرار دارد. به هر کس که دسترسی داشتند، او را ترور می‌کردند. موارد بسیار زیادی بود که مثلاً در یک بعدازظهر در ماه رمضان به در خانه‌های مردم می‌رفتند و افراد را در منازلشان به شهادت می‌رساندند. از آن طرف هم آگاهی و پلیس قدرتمندی هم وجود نداشت که جلوی این‌ها بایستد. کمیته هم عمدتاً امنیت خیابانها را کنترل می‌کرد و بنابراین نمی‌شد که برای تک‌تک خانه‌ها مامور بگذارند”.
او افزود: “این حوادث همچنان ادامه داشت، تا آنجا که نهایتاً نمایندگان مجلس به این نتیجه رسیدند که باید به بنی‌صدر رای عدم اعتماد بدهند و او صلاحیت لازم برای ریاست‌جمهوری را ندارد. این کار بر اساس قانون اساسی دو فرمول داشت، یعنی یا باید رئیس دیوان‌عالی کشور که دکتر بهشتی بودند رای به عزل بنی‌صدر می‌داد که این کار در آن موقع شدنی نبود، چرا که آیت‌الله بهشتی خودشان طرف مقابل بنی‌صدر شناخته می‌شدند و این اقدام توسط ایشان انجام نمی‌گرفت. یا اینکه مجلس رای عدم کفایت رئیس‌جمهور را بدهد.
در نهایت با رایزنی‌های صورت گرفته، مسیر مجلس برای عزل بنی‌صدر در پیش گرفته شد که در مجلس هم غیر از دو نفر یعنی خانم سودابه صدیفی و همسرشان که آخرین نطقشان را هم در دفاع از بنی‌صدر کردند و نهایتاً غیب شدند، کسی از بنی‌صدر دفاع نکرد.
سرانجام عدم کفایت بنی‌صدر در مجلس رای آورد و بنی‌صدر عزل شد. پس از آن حدوداً ۱۰ روزی بنی‌صدر ناپدید شد. گفته می‌شود که او در منزل داریوش فروهر پنهان شده بود. داریوش فروهر در کابینه مهندس بازرگان وزیر کار و از بنیانگذاران “مصدقیسم” و عضو جبهه ملی بود.
در این فاصله جو ترور و ناامنی در تهران و شهرستانها شدت گرفت و ائمه جمعه و …. بسیاری دیگر ترور شدند”.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی گفت: “۳۰خرداد و ۷ تیر هم طبق روال باید جلسات حزبی برگزار می‌شد که ساعت ۵/۲ تا مغرب جلسات شورای اجرائی بود و از مغرب به بعد هم جلسات شورای مرکزی و جلسه مشترک حزب و سران کشور برگزار می‌شد”.
وی افزود: “در جلسه ۳۰ خرداد خبر آمد که دکتر چمران مجروح شده‌اند و همان جا دکتر بهشتی در تماس با آقای غرضی که استاندار خوزستان بودند جویای احوال دکتر چمران شدند که آقای غرضی گفتند ایشان شهید شده‌اند که البته نحوه شهادت دکتر چمران شائبه، دخالت‌ و همکاری‌ منافقین را هم ایجاد کرده بود. به این ترتیب جریان ضد خط امام شروع کردند به زدن خواص و نیروهای تاثیر گذار”.
محمد خان ادامه داد: “در ۶ تیرماه هم خبر رسید که آیت‌الله خامنه‌ای را در مسجد ابوذر ترور کرده‌اند، که بلافاصله ما خودمان را به بیمارستان رساندیم و آنجا ازدحام جمعیت به نحوی بود که امکان انتقال ایشان به بیمارستان دیگر با هلی‌کوپتر برای انجام عمل جراحی نبود، سرانجام آقای محسن‌رفیق‌دوست در یک برانکارد خوابیدند و او را به جای آیت‌الله خامنه‌ای وارد آمبولانس کردند که مردم هم فکر می‌کردند که ایشان آیت‌الله خامنه‌ای است و با رفتن آمبولانس مردم هم متفرق شدند و این گونه‌ توانستیم آیت‌الله خامنه‌ای را بعد‌از ظهر آن روز به بیمارستان دیگری منتقل کنیم”.
این عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی افزود: “روز هفتم تیرماه ساعت ۵/۲ جلسه شورای مرکزی داشتیم. این نکته را اضافه کنم که آقای بهشتی امکان نداشت یک روزی دیر بیاید و همیشه سر ساعت یا یکی دو دقیقه به وقت مانده می‌آمدند. از ساعت ۵/۲ تا ۳ هیچ‌کس، هیچ خبری از شهید بهشتی نداشت. ‌این در حالی بود که ایشان بر اساس اصول مخفی‌کاری به گونه‌ای مسیرشان را تغییر داده بودند تا با توجه به اینکه آیت‌الله خامنه‌ای روز قبل و آیت‌الله هاشمی رفسنجانی هم قبلاً توسط گروهک فرقان ترور شده بودند، به نوعی اصول حفاظت را رعایت کرده باشند”.
دکتر محمدخان گفت: “با تاخیر دکتر بهشتی ما هم خیلی نگران بودیم، که ساعت ۳ دیدیم که ایشان تشریف آوردند و گفتند که بله من تغییر مسیر دادم. دیگر یک ناامنی عجیبی ایجاد شده بود که حتی به محافظین هم بعضاً نمی‌شد اعتماد کرد. بنابراین با حضور آیت‌الله بهشتی اول جلسه هیات اجرائی و بعد هم جلسه شورای مرکزی برگزار شد. در جلسه شورای مرکزی بحث بود برای وزیرخارجه شدن مهندس میرحسین موسوی که بحث بسیار زیادی در این باره انجام شد. بعد نماز مغرب و عشا را در محوطه‌‌ای که از آن به عنوان زمین والیبال استفاده می‌شد، به امامت حضرت‌ آیت الله بهشتی به جا آوردیم و بعد هم، آن جلسه معروف، حدود ساعت ۹-۸ شب که جلسه مشترک حزب با برخی نمایندگان مجلس و مسئولین بود، ‌تشکیل شد”.
این شاهد زنده حادثه ۷ تیر افزود: “این دقیقاً در فضایی بود که جریان نفاق دائم در فعالیت بودند که افراد خط امامی و صلاحیت‌دار را از صحنه خارج کنند و از طرف دیگر بنی‌صدر هم از رئیس‌جمهوری عزل و بعد از آن ناپدید شده بود.
اینها در حزب هم نفوذی داشتند،‌ فردی بود به نام “کلاهی�‌که یک آدم چاق ولی زیرک بود که او را یکی از نمایندگان مجلس به آقای مالکی -که مسئول تشکیلات تهران حزب بودند- معرفی کرده‌بود و این فرد به حدی به آقای مالکی نزدیک شده بود که فرزند آقای مالکی را به مدرسه می‌برد و مرتباً به منزل آقای مالکی رفت و آمد داشت، حال آنکه آقای مالکی هم از شاگردان نزدیک آیت‌الله بهشتی بود،‌ که خودش و برادرش در ماجرای ۷ تیر شهید شدند”.
دکتر محمد خان ادامه داد: “بعداً مشخص شد که در سالنی که نشست‌های مشترک حزب با نمایندگان مجلس و مسئولان برگزار می‌شد، در میزی آهنی که یک طرفش کشو داشت و یک طرفش هم باز بود، در این کشوها، توسط همین “کلاهی” مواد منفجره کار گذاشته شده بود”.
وی افزود: �‌آقای بهشتی هم پشت همین میز نشسته بودند و مدت کوتاهی از شروع جلسه نگذشته بود که بمب عمل کرد و دفتر حزب منفجر شد، خوب من در جلسه حضور داشتم و یادم هست که در ردیف جلوی من آقای محمد منتظری نشسته بود، ‌آقای باغانی و شهید قندی هم در اطراف من بودند. شهید سرافراز، در ردیف پشت من بودند. چون ما حزبی بودیم و گاهی نیاز می‌شد که برای تهیه چیزی مثل کاغذ و … به بیرون از سالن برویم، بنابراین من در ردیف‌های عقب‌تر نشسته بودم ولی پشت من هم که آقای سرافراز نشسته بودند ایشان هم شهید شد”.
این شهید زنده فاجعه ۷ تیر ۶۰ افزود: “وقتی بمب منفجر شد ما یک زردی‌ای دیدیم و دیوار را من دیدم که زرد شد و انفجار … و … و دیگر چیزی نفهمیدیم، و رفتیم زیرآوار!
در آن شرایط همه قرآن می‌خواندند و ناله هم شنیده می‌شد ولی بیشتر همه قرآن می‌خواندند و شهادتین می‌گفتند،‌ صداها به تدریج کمتر می‌شد، و بعد هم از بالا مثل اینکه یک جرثقیل آوردند که این طاق یک‌تکه را بردارند. طاقی که شاید ۳۰ سال بود ‌که از تیرآهن‌های قدیمی روسی ساخته شده بود که دهانه این تیرآهنها ۵/۰ متر بود. در نظر بگیرید به این طاق در طول این سالیان و برای عایق‌بندی لایه‌ای از قیر و سیمان و … اضافه شده و ضخیم‌تر و سنگین‌تر هم شده بود. این بود که جرثقیل نتوانست سقف را بلند کند و زنجیرش پاره شد و دوباره این طاق افتاد روی آوار، البته در این شرایط افراد در لابه‌لای صندلی‌ها قرار گرفته بودند”.
مرتضی محمدخان ادامه داد: “آقای عبدالکریمی نماینده لنگرود، که در حال قرائت قرآن بود، در همین شرایط شاید با افتادن مجدد طاق، شهید شد. از بعضی دوستان دیگر هم صداهایی می‌آمد،‌ بعداً متوجه شدم که یکی دیگر، آقای باغانی بود که تقریباً سرم روی سینه آقای باغانی بود. این بنده خدا داشت به لقاءا… می‌رفت. البته من خیلی چیزی را احساس نمی‌کردم. از این چهار ساعتی که زیر آوار بودیم شاید یک ربعش یادم بیاید، عمدتاً بی‌هوش بودم، تیرآهن افتاده بود روی بدنم و به تدریج بدنم بی‌حس می‌شد، همین‌طور بی‌حس شدن از قسمت‌های پایین بدن شروع شد تا نهایتاً در ناحیه سر هم همین حالت پیش آمد و به جایی رسید که دیگر نمی‌توانستم نفس بکشم و انگار دم و بازدم نداشتم و هوا تمام شده بود.
در این شرایط ناگهان دیدم که پشتم مقداری سبک شد. از خودم پرسیدم‌ این سر مال کیست، بعداً فهمیدم این سر آقای سرافراز بود که تیرآهن سرش را قطع کرده بود. صداها، از هزاران نفری که روی پشت‌بام ایستاده بودند شنیده می‌شد، که هیچ کاری هم از دستشان برنمی‌آمد. گویا در فضای روی طاق گرد و خاک بوده، این‌ها با پاشیدن آب، قصد رفع کردن گرد و خاک را داشتند، غافل از اینکه این کار تمام منافذی که برای تنفس ما وجود داشت مسدود می‌کرد”.
وی افزود: “با گذشت زمان، احساس کردم که مقداری راه تنفس ایجاد شد و دست چپم را از زیر خاک بردم بالا و دست من را پیدا کردند، می‌خواستند دستم را بکشند که من دستم را کشیدم پایین، بعد یک لوله نازک سِرُم را به من رساندند که از طریق آن و از راه بینی کمی نفس کشیدم و بعد هم ما را از زیر آوار در آوردند و بردند برای بیمارستان”.
عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی در ارزیابی خود از نتایج این اقدام تروریستی برای عُمال آن تصریح کرد: “بی تردید این حادثه باعث شد که علناً جریان ضد خط امام، یا لیبرال، عملاً به جریان “ضد انقلاب” تبدیل شوند و ماهیت ضد مردمی و تروریستی آنان برای مردم افشا شود”.
دکتر محمدخان تاکید کرد: ” اگر عده‌ای از مردم تا قبل از حادثه ۷ تیر نسبت به ماهیت ضدانقلابی این گروههایی که در جبهه ضد خط امام قرار گرفته بودند، شناخت کافی نداشتند، با این فاجعه، کاملاً درک کردند که این جریان کاملاً منافقانه مردم را اغوا می‌کرده‌است و آنها هیچ هدفی جز ضربه زدن به انقلاب و مردم و امام نداشته‌اند و تنها در صدد قبضه کردن قدرت برای دست یافتن به اهداف پلیدشان بوده‌اند”


ابزار و قالب وبلاگ :: تم ویوز

لينك | نوشته شده در شنبه ۳۱ خرداد ۱۳٩۳ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ توسط کانون امام حسین(ع) نظرات ()