کانون فرهنگی هنری امام حسین (ع) مسجد کاج
به نام خدا،کانون فرهنگی هنری امام حسین (ع) مسجد حسینه کاج، در سال 1390 در روستای خورمیز سفلی، واقع در شهرستان مهریز تاسیس شد.هدف این وبلاگ ارسال مطالب فرهنگی هنری و گزارش عملکرد کانون می باشد.
میلاد با سعادت پیامبر اسلام (ص) و امام جعفر صادق علیه السلام مبارک باد
امام جعفر صادق بنیان گذار مذهب تشیع

اى صادق و راستگو و اى فرزند راستان و صادقان! به پدران پاک و پاکیزه‏ات سوگند راستین مى خورم و خداوند تعالى و پروردگار خاوران نیز بوجود شما سوگند یاد کرده و فرموده است : دوازده ستاره درخشانى که در علم الهى همیشه پیشرو و پیشگام بوده‏اند.


نویسنده : سیدناصرمیربلوکی

جعفربن محمددرسراسرجهان اسلام به علم وحکمت مشهوربود ومسلمین علم ودانش راازاین امام گرامی آموختن وهنوز نوجوان بودندکه علماومحدثین عصرازمحضرش کسب فیض می نمودندواین امام ازبین ائمه اطهار عمر بیشتری نمود.ودردوره خود مرجع دینی شیعیان ومعتقدان براهل بیت بوده است وحادیث بسیار ،علم ودین فقه ابواب علم رابرروی دوستان ومریدان خود گشودوفقه اهل بیت رابه جهانیان شناساندواکثریت فقه اسلامی ازامام صادق(ع) بوده که نقل شده است که کمترازائمه دیگرنقل گردیده است.

میلاد  امام

        قول مشهور میان مورخان و محدثان آن است که امام جعفرصادق(ع)،امام ششم شیعیان وازچهارده معصوم، در روزهفدهم ربیع الاول سال 83 هجری قمری در شهرمدینه   چشم به جهان گشوده است. پدر ارجمندشان امام باقر(ع) و مادرش ام فروة است. رسول خدا سالها قبل ولادت آن حضرت را خبر داده و فرموده بود نام او راصادق  بگذارید، زیرا از فرزندان او کسی است که همنام اوست، امادروغ می گویدکه جعفرکذاب برادر امام حسن عسکری بودکه به دروغ ادعا امامت می نمود.

کنیه والقاب امام

       امام صادق (ع)دارای کنیه‏هاى متعددى بودند مانند: ابوعبدالله ، ابواسماعیل و ابوموسى، که مشهورتر همان "ابوعبدالله"است و القاب چندى هم داشتند ، چون: صادق ، فاضل، قائم، کافل، منجى و غیر اینها که "صادق" مشهورترین آنها می باشد.

      لقب صادق را جدش پیامبر به او داده است ، چنانکه ابوهریره در روایتى از رسول خدا نقل کرده که فرمود: ... و خداوند از صلب فرزندم محمد باقر پسرى آورد که کلمه حق و زبان صدق و راستى است . ابن مسعود مى پرسد: نام او چیست ؟ پیامبر مى‏فرماید: جعفر صادق که راستگو و درست کردار است و هر کس به او طعن زند و بدگوید و هر که دست رد بر سینه او زند، به من بد گفته و دست رد بر سینه من زده است

سیماىامام

      امام جعفر صادق (ع) مردى بوده چهارشانه، زیبا روى و خوش سیما. موهایش کوتاه و پر پشت بوده و وسط استخوان بینى‏اش کمى برجستگى داشته است . قسمت بالاى پیشانى‏اش کم مو، پوست بدنش نازک و برگونه‏اش خالى مشکین و در بدنش چندین خال سرخ وجود داشته است.

فضایل امام صادق(ع)

      در زمینه فضایل و مکارم اخلاقی جعفر بن محمد(ع) روایات و وقایع بسیاری نقل گردیده که آن حضرت با رفتار کریمانه و خلق و خوی الهی خود بسیاری از افراد را به راه درست رهنمون فرمود، به گونه ای که پیروان دیگر مکاتب و ادیان نیز زبان به ستایش ومدح آن حضرت باز کردند

        روزى ابوجعفر محمد جواد (ع) وارد مسجد رسول الله ‏شد . تا چشم على بن جعفر به امام افتاد، بدون کفش و عبا بیرون رفت و به استقبال امام شتافت و او را تعظیم نمود و بر دست مبارکش بوسه زد. آنگاه امام به على بن جعفر فرمود: اى عموى ، بفرمائید بنشینید! خداوند شما را مورد لطف و مرحمت  خود دهد.

       على بن جعفر عرض کرد: اى آقایی من !چگونه من بنشینم در حالیکه شما هنوز ایستاده‏اید؟

        پس از آنکه امام از آنجا گذشت و به جایگاه خود رفت، اطرافیان على بن جعفر به سرزنش او زبان گشودند و گفتند: شما عموی پدر او هستید؛ چگونه با او که نوجوانى است، اینگونه رفتار مى‏کنید؟.

        این است آن نفس وروح قدسیه‏اى که هر کس آن رادارا باشد، حق را شناخته و از آن تبعت  مى نمائید و هرگز به دنبال تعصب و هوى نمى‏رود و گرفتار غرور و خودپسندى نمى‏گردد. بلکه از آثار خودشناسى و خود دوستى آن است که انسان از دستور آفریدگارش اطاعت کند و در اطاعت اولیاء الله و صاحبان امرباشد.

دوران قبل از امامت امام صادق

       امام در دوران قبل از امامت، گواه بو د بر فعالیتهای  پدر ش در نشروتبلیغ معارف دینی و تربیت شاگردان وفا دار و با بصیرت بود. امام باقر(ع) در مراسمات گوناگون به امامت و ولایت فرزندش جعفرصادق تصریح فرموده و شیعیان را پس از خودش به پیروی از او فرا می خواند. لذا احادیث، زیادی مبنی برنص امامت جعفر صادق نقل شده است.

       امام صادق در سال 114 هجری قمری پس از شهادت پدرش در سن 31 سالگی به امامت نایل شد. دوران امامتش مصادف بود با اواخر حکومت امویان که در سال 132 به عمر آن پایان داده شد و اوایل حکومت عباسیان همانطور که گفته شدامام  بین دو دوره عباسی و اموی و دوران گذار از امویان به عباسیان زندگی می کرد.  ونمی بایست  تصور کرد که امام به کلی خود را از جریانات و امور سیاسی دور نگه داشت، بلکه همواره از وقتهای مناسب برای ترویج حقانیت خود و بطلان هیأت حاکمه بهره می برد و بدین منظور نمایندگانی را نیز به مناطق مختلف بلاد اسلامی می فرستاد.

       عباسیان برای کسب قدرت و محبوبیت در دلهای مردم از وجهه اهل بیت پیامبر استفاده می کردند و حتی شعارشان" الرضا فی آل محمّد" بود. آنان به دنبال اشخاصی با وجهه مردمی بودند که هم از بستگان پیامبر باشند و هم درمیان مردم محبوبیت داشته باشند. لذا بهترین شخص در نظر عباسیان امام جعفرصادق (ع)بود. اماامام پیشنهاد آنان را رد کردند و فرمودند: نه شما از یاران من هستید نه زمانه، زمانه من است. حتی برخی از بستگان آن حضرت نزدیک بود با این پیشنهاد ها فریب بخورند، اماامام  با روشنگری خاص خود به آنان فهماندند که به ظاهر توجه نکنندامام می دانست که عباسیان نیز هدفی جز رسیدن به قدرت ندارند و اگر شعار طرفداری از اهل بیت را مطرح می کنند، صرفاً به خاطر جلب حمایت توده های شیفته اهل بیت است امام می دید که سران سیاسی و نظامی عباسیان در خط مستقیم اسلام و اهل بیت نیستند و لذا حاضر نبود با آنان همکاری کرده و به اقداماتشان مشروعیت بخشد.

جنبش فرهنگی دردوران امام

      عصر آن حضرت همچنین عصر جنبش فرهنگی و فکری و برخورد فرقه ها و مذاهب مختلف بود. پس ازحضرت رسول الله(ص) دیگر چنین فرصتی پیش نیامده بود تا معارف اصیل اسلامی ترویج شودوامام از فرصت های گوناگونی برای دفاع از دین و حقانیت تشیع و نشر معارف صحیح اسلام استفاده می برد. مناظرات زیادی نیز در همین موضوعات میان ایشان و سران فرقه های گوناگون انجام پذیرفت که طی آنها با استدلال های متین و استوار، پوچی عقاید آنها و برتری اسلام ثابت می شد، بخصوص که قانون منع حدیث و فشار حُکّام اموی باعث تشدید این وضع شده بود. لذا خلأ بزرگی در جامعه آنروز که تشنة هرگونه علم و دانش و معرفت بود، به چشم می خورد.
    امام صادق با توجه به فرصت مناسب سیاسی و نیاز شدید جامعه، دنباله نهضت علمی و فرهنگی پدرش را گرفت و حوزه وسیع علمی و دانشگاه بزرگی به وجود آورد و در رشته های مختلف علمی و نقلی شاگردان بزرگی تربیت  وپرورش داد. شاگردانی مانند: هشام بن حکم، مفصل بن عمر کوفی جعفی، محمدبن مسلم ثقفی، جابربن حیان و . . .  که تعداد شاگردان امام را تا چهارهزارنفرذکرکرده اند.      ابوحنیفه رئیس یکی از چهار فرقه اهل سنت مدتی شاگرد ایشان بود و خودش به این موضوع افتخار نموده است. همچنین در حوزه فقه و احکام نیز توسط ایشان فعالیت زیادی صورت گرفت، به صورتی که شاهراههای جدیدی در این بستر گشوده شد که تاکنون نیز به راه خود ادامه داده است.
بدین ترتیب، شرایطی مناسب پیش آمد و معارف اسلامی بیش از هر وقت دیگر از طریق الهی خود منتشر گشت، به صورتی که بیشترین احادیث شیعه در تمام زمینه ها از امام صادق نقل گردیده و مذهب تشیع به نام مذهب جعفری و فقه تشیع به نام فقه جعفری خوانده می شود.

اوضاع جامعه دردوره امامت حضرت

        درابتداء امامت آن حضرت افرادی از شیعیان و حتی بستگان ونزدیکان حضرت حاضر به قبول امامت ایشان نبودند، لذا حضرت از راههای گوناگونیتلاش کردندکه آنها را به قبول راه صحیح ودرست وادار سازند و دراین زمینه به اذن خداوند معجزاتی نیز انجام دادند

       دوران امام جعفرصادق(ع)در میان دیگر دورانهای ائمه اطهار، دورانی منحصر به فرد بود و شرایط اجتماعی و فرهنگی عصر آن حضرت در زمان هیچ یک از امامان وجود نداشته است و این به دلیل ضعف بنی امیه و قدرت گرفتن بنی عباس بود

      این دو سلسله مدتها در حال مبارزه با یکدیگر بودند که این مبارزه در سال 129 هجری وارد مبارزه مسلحانه و عملیات نظامی شد.

      این کشمکش ها و مشکلات سبب شد که توجه بنی امیه و بنی عباس کمتر به امامان و فعالیتشان باشد، از این رو این دوران، دوران آرامش نسبی امام صادق و شیعیان و فرصت بسیار خوبی برای فعالیت علمی وفرهنگی آنان به شمار می رفت.

فرزندان امام

      تاریخ نویسان در تعداد اولاد امام صادق (ع) اختلاف نظر دارند و مشهورترین آن ، روایت شیخ مفید بوده که می گوید فرزندان امام ده تن بوده‏اند: اسماعیل ، عبدالله و ام فروه (از فاطمه بنت حسین بن حسن بن على (ع) ) ، موسى، اسحاق و محمد (از ام حمیده)، عباس، على، اسماء و فاطمه از مادران دیگر.

      امام موسى کاظم (ع) نیز از اولاد حضرت امام  جعفر صادق (ع) است، که  امامت پس از درگذشت پدر به او رسیده است واو امام هفتم ازاختران تابناک ولایت بود.

شهادت امام صادق علیه السلام

       پس از به قدرت رسیدن عباسیان، همانطور که آن حضرت قبلا آن را پیش بینی کرده بود فشار بر شیعیان افزون شد وبا خلافت  منصور این فشار به بالاترین حد خود رسید. امام نیز از این فشار ها مستثنی نبود. این دوران، یعنی چند سال آخر عمر آن حضرت بر خلاف دوران اولیه امامتشان،‌ دوره سختی ها و انزوای دوبارة آن حضرت و حرکت تشیع بود. منصور شیعیان را به شدت تحت کنترل قرار داده بود.

       جعفربن محمددرسراسرجهان اسلام به علم وحکمت مشهوربود ومسلمین علم ودانش راازاین امام گرامی آموختن وهنوز نوجوان بودندکه علماومحدثین عصرازمحضرش کسب فیض می نمودندواین امام ازبین ائمه اطهار عمر بیشتری نمود.ودردوره خود مرجع دینی شیعیان ومعتقدان براهل بیت بوده است وحادیث بسیار ،علم ودین فقه ابواب علم رابرروی دوستان ومریدان خود گشودوفقه اهل بیت رابه جهانیان شناساندواکثریت فقه اسلامی ازامام صادق(ع) بوده که نقل شده است که کمترازائمه دیگرنقل گردیده است.

میلاد  امام

        قول مشهور میان مورخان و محدثان آن است که امام جعفرصادق(ع)،امام ششم شیعیان وازچهارده معصوم، در روزهفدهم ربیع الاول سال 83 هجری قمری در شهرمدینه   چشم به جهان گشوده است. پدر ارجمندشان امام باقر(ع) و مادرش ام فروة است. رسول خدا سالها قبل ولادت آن حضرت را خبر داده و فرموده بود نام او راصادق  بگذارید، زیرا از فرزندان او کسی است که همنام اوست، امادروغ می گویدکه جعفرکذاب برادر امام حسن عسکری بودکه به دروغ ادعا امامت می نمود.

کنیه والقاب امام

       امام صادق (ع)دارای کنیه‏هاى متعددى بودند مانند: ابوعبدالله ، ابواسماعیل و ابوموسى، که مشهورتر همان "ابوعبدالله"است و القاب چندى هم داشتند ، چون: صادق ، فاضل، قائم، کافل، منجى و غیر اینها که "صادق" مشهورترین آنها می باشد.

      لقب صادق را جدش پیامبر به او داده است ، چنانکه ابوهریره در روایتى از رسول خدا نقل کرده که فرمود: ... و خداوند از صلب فرزندم محمد باقر پسرى آورد که کلمه حق و زبان صدق و راستى است . ابن مسعود مى پرسد: نام او چیست ؟ پیامبر مى‏فرماید: جعفر صادق که راستگو و درست کردار است و هر کس به او طعن زند و بدگوید و هر که دست رد بر سینه او زند، به من بد گفته و دست رد بر سینه من زده است

سیماىامام

      امام جعفر صادق (ع) مردى بوده چهارشانه، زیبا روى و خوش سیما. موهایش کوتاه و پر پشت بوده و وسط استخوان بینى‏اش کمى برجستگى داشته است . قسمت بالاى پیشانى‏اش کم مو، پوست بدنش نازک و برگونه‏اش خالى مشکین و در بدنش چندین خال سرخ وجود داشته است.

فضایل امام صادق(غ)

      در زمینه فضایل و مکارم اخلاقی جعفر بن محمد(ع) روایات و وقایع بسیاری نقل گردیده که آن حضرت با رفتار کریمانه و خلق و خوی الهی خود بسیاری از افراد را به راه درست رهنمون فرمود، به گونه ای که پیروان دیگر مکاتب و ادیان نیز زبان به ستایش ومدح آن حضرت باز کردند

        روزى ابوجعفر محمد جواد (ع) وارد مسجد رسول الله ‏شد . تا چشم على بن جعفر به امام افتاد، بدون کفش و عبا بیرون رفت و به استقبال امام شتافت و او را تعظیم نمود و بر دست مبارکش بوسه زد. آنگاه امام به على بن جعفر فرمود: اى عموى ، بفرمائید بنشینید! خداوند شما را مورد لطف و مرحمت  خود دهد.

       على بن جعفر عرض کرد: اى آقایی من !چگونه من بنشینم در حالیکه شما هنوز ایستاده‏اید؟

        پس از آنکه امام از آنجا گذشت و به جایگاه خود رفت، اطرافیان على بن جعفر به سرزنش او زبان گشودند و گفتند: شما عموی پدر او هستید؛ چگونه با او که نوجوانى است، اینگونه رفتار مى‏کنید؟.

        این است آن نفس وروح قدسیه‏اى که هر کس آن رادارا باشد، حق را شناخته و از آن تبعت  مى نمائید و هرگز به دنبال تعصب و هوى نمى‏رود و گرفتار غرور و خودپسندى نمى‏گردد. بلکه از آثار خودشناسى و خود دوستى آن است که انسان از دستور آفریدگارش اطاعت کند و در اطاعت اولیاء الله و صاحبان امرباشد.

دوران قبل از امامت امام صادق

       امام در دوران قبل از امامت، گواه بو د بر فعالیتهای  پدر ش در نشروتبلیغ معارف دینی و تربیت شاگردان وفا دار و با بصیرت بود. امام باقر(ع) در مراسمات گوناگون به امامت و ولایت فرزندش جعفرصادق تصریح فرموده و شیعیان را پس از خودش به پیروی از او فرا می خواند. لذا احادیث، زیادی مبنی برنص امامت جعفر صادق نقل شده است.

       امام صادق در سال 114 هجری قمری پس از شهادت پدرش در سن 31 سالگی به امامت نایل شد. دوران امامتش مصادف بود با اواخر حکومت امویان که در سال 132 به عمر آن پایان داده شد و اوایل حکومت عباسیان همانطور که گفته شدامام  بین دو دوره عباسی و اموی و دوران گذار از امویان به عباسیان زندگی می کرد.  ونمی بایست  تصور کرد که امام به کلی خود را از جریانات و امور سیاسی دور نگه داشت، بلکه همواره از وقتهای مناسب برای ترویج حقانیت خود و بطلان هیأت حاکمه بهره می برد و بدین منظور نمایندگانی را نیز به مناطق مختلف بلاد اسلامی می فرستاد.

       عباسیان برای کسب قدرت و محبوبیت در دلهای مردم از وجهه اهل بیت پیامبر استفاده می کردند و حتی شعارشان" الرضا فی آل محمّد" بود. آنان به دنبال اشخاصی با وجهه مردمی بودند که هم از بستگان پیامبر باشند و هم درمیان مردم محبوبیت داشته باشند. لذا بهترین شخص در نظر عباسیان امام جعفرصادق (ع)بود. اماامام پیشنهاد آنان را رد کردند و فرمودند: نه شما از یاران من هستید نه زمانه، زمانه من است. حتی برخی از بستگان آن حضرت نزدیک بود با این پیشنهاد ها فریب بخورند، اماامام  با روشنگری خاص خود به آنان فهماندند که به ظاهر توجه نکنندامام می دانست که عباسیان نیز هدفی جز رسیدن به قدرت ندارند و اگر شعار طرفداری از اهل بیت را مطرح می کنند، صرفاً به خاطر جلب حمایت توده های شیفته اهل بیت است امام می دید که سران سیاسی و نظامی عباسیان در خط مستقیم اسلام و اهل بیت نیستند و لذا حاضر نبود با آنان همکاری کرده و به اقداماتشان مشروعیت بخشد.

جنبش فرهنگی دردوران امام

      عصر آن حضرت همچنین عصر جنبش فرهنگی و فکری و برخورد فرقه ها و مذاهب مختلف بود. پس ازحضرت رسول الله(ص) دیگر چنین فرصتی پیش نیامده بود تا معارف اصیل اسلامی ترویج شودوامام از فرصت های گوناگونی برای دفاع از دین و حقانیت تشیع و نشر معارف صحیح اسلام استفاده می برد. مناظرات زیادی نیز در همین موضوعات میان ایشان و سران فرقه های گوناگون انجام پذیرفت که طی آنها با استدلال های متین و استوار، پوچی عقاید آنها و برتری اسلام ثابت می شد، بخصوص که قانون منع حدیث و فشار حُکّام اموی باعث تشدید این وضع شده بود. لذا خلأ بزرگی در جامعه آنروز که تشنة هرگونه علم و دانش و معرفت بود، به چشم می خورد.
    امام صادق با توجه به فرصت مناسب سیاسی و نیاز شدید جامعه، دنباله نهضت علمی و فرهنگی پدرش را گرفت و حوزه وسیع علمی و دانشگاه بزرگی به وجود آورد و در رشته های مختلف علمی و نقلی شاگردان بزرگی تربیت  وپرورش داد. شاگردانی مانند: هشام بن حکم، مفصل بن عمر کوفی جعفی، محمدبن مسلم ثقفی، جابربن حیان و . . .  که تعداد شاگردان امام را تا چهارهزارنفرذکرکرده اند.      ابوحنیفه رئیس یکی از چهار فرقه اهل سنت مدتی شاگرد ایشان بود و خودش به این موضوع افتخار نموده است. همچنین در حوزه فقه و احکام نیز توسط ایشان فعالیت زیادی صورت گرفت، به صورتی که شاهراههای جدیدی در این بستر گشوده شد که تاکنون نیز به راه خود ادامه داده است.
بدین ترتیب، شرایطی مناسب پیش آمد و معارف اسلامی بیش از هر وقت دیگر از طریق الهی خود منتشر گشت، به صورتی که بیشترین احادیث شیعه در تمام زمینه ها از امام صادق نقل گردیده و مذهب تشیع به نام مذهب جعفری و فقه تشیع به نام فقه جعفری خوانده می شود.

اوضاع جامعه دردوره امامت حضرت

        درابتداء امامت آن حضرت افرادی از شیعیان و حتی بستگان ونزدیکان حضرت حاضر به قبول امامت ایشان نبودند، لذا حضرت از راههای گوناگونیتلاش کردندکه آنها را به قبول راه صحیح ودرست وادار سازند و دراین زمینه به اذن خداوند معجزاتی نیز انجام دادند

       دوران امام جعفرصادق(ع)در میان دیگر دورانهای ائمه اطهار، دورانی منحصر به فرد بود و شرایط اجتماعی و فرهنگی عصر آن حضرت در زمان هیچ یک از امامان وجود نداشته است و این به دلیل ضعف بنی امیه و قدرت گرفتن بنی عباس بود

      این دو سلسله مدتها در حال مبارزه با یکدیگر بودند که این مبارزه در سال 129 هجری وارد مبارزه مسلحانه و عملیات نظامی شد.

      این کشمکش ها و مشکلات سبب شد که توجه بنی امیه و بنی عباس کمتر به امامان و فعالیتشان باشد، از این رو این دوران، دوران آرامش نسبی امام صادق و شیعیان و فرصت بسیار خوبی برای فعالیت علمی وفرهنگی آنان به شمار می رفت.

فرزندان امام

      تاریخ نویسان در تعداد اولاد امام صادق (ع) اختلاف نظر دارند و مشهورترین آن ، روایت شیخ مفید بوده که می گوید فرزندان امام ده تن بوده‏اند: اسماعیل ، عبدالله و ام فروه (از فاطمه بنت حسین بن حسن بن على (ع) ) ، موسى، اسحاق و محمد (از ام حمیده)، عباس، على، اسماء و فاطمه از مادران دیگر.

      امام موسى کاظم (ع) نیز از اولاد حضرت امام  جعفر صادق (ع) است، که  امامت پس از درگذشت پدر به او رسیده است واو امام هفتم ازاختران تابناک ولایت بود.

شهادت امام صادق علیه السلام

       پس از به قدرت رسیدن عباسیان، همانطور که آن حضرت قبلا آن را پیش بینی کرده بود فشار بر شیعیان افزون شد وبا خلافت  منصور این فشار به بالاترین حد خود رسید. امام نیز از این فشار ها مستثنی نبود. این دوران، یعنی چند سال آخر عمر آن حضرت بر خلاف دوران اولیه امامتشان،‌ دوره سختی ها و انزوای دوبارة آن حضرت و حرکت تشیع بود. منصور شیعیان را به شدت تحت کنترل قرار داده بود.

سرانجام کار به جایی رسید که با تمام فشارها، منصور چاره ای ندید که امام صادق را که رهبر شیعیان بود از میان بردارد و بنابراین توسط عواملش حضرت را به شهادت رساند وهمچنین نویسندگان و تاریخدانان شیعه متفقاً متعقدند که والى مدینه از سوى منصور عباسى ،امام  صادق (ع) را بوسیله زهر مسموم و شهید کرده است . و "کفعمى" در "مصباح" روایت کرده که امام با انگورى زهرآگین مسموم و شهید شده است.

 آن حضرت در سن 65 سالگی در سال 148 هجری به شهادت رسیدو امام کاظم (ع) پدرش را پس از شهادت در میان دو تکه پارچه سفید که لباس احرام او بود به اضافه پیراهن و دستارى که یادگار جدش حضرت على بن الحسین (ع) بود و نیز در میان بردى که آن را به چهل دینار خریده بود، پیچید و در قبرستان بقیع در کنار نیاى مادریش حسن مجتبى و جد پدریش حضرت سجاد و پدرش باقرالعلوم (درود خدا به روان همه شان) به خاک سپرد و او آخرین امامى بود که در بقیع دفن گردید و پس از او تمام فرزندان او جزامام رضا (ع) که در خراسان آرمیده ، در سرزمین عراق به خاک سپرده شده‏اند

ابوهریره عجلى که از شعراى اهل بیت و از علاقمندان آنان بوده در رثاى امام آن هنگام که بدن مطهرش را روى تخت روان به سوى بقیع مى برده‏اند ، چنین سروده است :

«به آنان که رفتندامام  را روى دوشهایشان حمل کنند، گفتم : آیا مى‏دانید که چه شخصیتى را به گورستان مى برید؟: کوه ثبیر را که چه مرتفع و بلند است ! اینک مردمانى را مى‏بینم که هر یک مشتى خاک روى بدن مقدسش مى‏ریزند . چقدر شایسته است که بر سر خویش بریزند.

    امام موسى کاظم (ع) ضمناً دستور داد، چراغ اطاقى را که پدرش در آن مى زیست همچنان روشن نگاه دارند و این چراغ تاامام موسى کاظم (ع) در مدینه بود، همه شب روشن بود تا اینکه او به عراق احضار شد. پیش از این نیزامام  صادق (ع) چراغ اطاق پدرش امام باقر را روشن نگاه داشته بود.

     ا مام جعفرصادق(ع) که ازبنبانگذاران مذهب تشیع بوده که دردوره امامت ایشان نشر معارف اسلامی به اوج  وشکوفای وسیع خودرسیدوآن امام بزرگوار باتربیت تعدادزیادی شاگرد موجب گردیدکه جامعه اسلامی به بالاترین  حد درحوزه معارف وفقه به پیشرفت نایل شودوازاین مفاله که درمورد امامششم شیعیان بوده نتیجه می گیریم که آن امام با فرصتی که درآن دوران برایش پیش آمد استفاده لازم را نمود وبا وجود ایشان معارف واحکام اسلامی تبلیغ ودرجهان اسلام منتشر گردید وآن دورا ن از دوره های شکوفایی اسلام اززمان پیامبر تا آن امام بودوبا سعی وتلاش زیاد احکام اسلام را به بهترین نخو به جهانیان  ابلاغ وسبب رشد آن شد وبا مذهب تشیع که توسط آن امام بناشد باعث گردید که فقه اسلامی  رو به رشد بگذارد وباعث گردید که روایات واحادیث فراوانی  نقل گردد .


ابزار و قالب وبلاگ :: تم ویوز

لينك | نوشته شده در دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ساعت ۱:٠۱ ‎ب.ظ توسط کانون امام حسین(ع) نظرات ()